ถึงเวลาที่ตกลงกันเมื่อวานเซี่ยหยวนซีกับอวิ๋นหลินก็มาบอกลาหลี่เชียน หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนถึงนึกเรื่องที่เมื่อวานทั้งสองคนปรึกษากันเรียบร้อยขึ้นมาได้
หลี่เชียนยิ้มเล็กน้อย
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับลำบากใจเล็กน้อย
เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้เช่นกัน พอพวกเขาสองคนเริ่มคุยกันก็ไม่จบไม่สิ้น ต่อให้ทะเลาะกัน ก็ต้องทะเลาะกันสักหนึ่งหรือสองชั่วยาม
นางถามหลี่เชียน “เช่นนั้นยังจะให้ตงเยว่ไปหรือไม่?”
“แน่นอน” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แม้เรื่องนี้จะเร่งด่วน แต่ก็ไม่อาจสะเพร่าเพราะรีบร้อนได้เช่นกัน ตงเยว่ไปดีที่สุดแล้ว จะได้ปลอมตัวเป็นพวกคุณชายน้อยที่อ่อนต่อโลกในตระกูลขุนนางที่มั่งคั่งและมีอำนาจ”
แม้หลิวตงเยว่จะเป็นขันที ทว่าอย่างไรเขาก็เติบโตที่วังฉือหนิง ไม่มีเจียงเซี่ยนอยู่ข้างๆ เดินออกไปก็มีมาดทั้งตัวอยู่ดี จึงหลอกลวงคนได้มาก
ในจุดนี้ ข้างกายหลี่เชี่ยนไม่มีใครเทียบเขาได้สักคน
เจียงเซี่ยนตอบว่า “ได้” ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และให้เซียงเอ๋อร์ไปเรียกตงเยว่มา
ส่วนหลี่เชียนก็บอกเรื่องนี้กับเซี่ยหยวนซีและอวิ๋นหลิน
ทั้งสองคนต่างก็ชมว่า “ดี” พร้อมกัน เซี่ยหยวนซีเอ่ยว่า “เมื่อครู่อวิ๋นหลิน
