ลืมปลุกข้า”
ท่าทางเหนื่อยมาก
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อืม” อีกครั้ง แต่มือกลับลูบหน้าผากของเขาอย่างอดไม่ได้ และเอ่ยอย่างเป็นห่วงว่า “เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ปกติเขามักจะตื่นไปขี่ม้าแต่เช้าเสมอ
“ไม่ได้ไม่สบายตรงไหน!” หลี่เชียนตอบ แล้วเบิกตาโตมองนางอย่างแน่วแน่ ตัวเหมือนค่อยๆ ตื่น ดวงตาสดใสขึ้นเล็กน้อย “แค่วันนี้อยากนอนตื่นสาย” ทว่าเขาพูดอยู่ก็กลับลุกขึ้นมานั่ง “เพียงแต่ตอนนี้เห็นเจ้าตื่นแล้ว ก็ไม่อยากนอนแล้ว” และเอ่ยอีกว่า “เช้านี้เจ้าจะไปเรือนจิ่วซือกับข้าหรือไม่? เจ้าต้องสั่งหลิวตงเยว่สักหน่อยหรือเปล่า?”
เรือนตะวันตกมีห้องหนังสือสองห้อง
ห้องหนึ่งอยู่ที่ห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องหลักของส่วนแรก ตั้งชื่อว่า ‘จิ่วซือ’ เป็นสถานที่ที่ปกติหลี่เชียนจะจัดการงาน อีกห้องหนึ่งอยู่ในเรือนหลักของส่วนที่สอง ตั้งชื่อว่า ‘เรือนซื่ออู๋’ เป็นสถานที่ที่หลี่เชียนจะอ่านและเขียนหนังสือ
นึกไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะให้นางเข้าออกเรือนจิ่วซือ เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าอยู่นอกเหนือเหตุผล แต่ก็อยู่ในความคาดหมาย
ชาติก่อนเขาก็ไม่เกรงกลัวว่านางจะทำสิ่งใด
ในความคลุมเครือเผยให้เห็นความมั่นใจในตนเองที่กล้าหาญต่อตัวเขาเอง
ทุกครั้งที่
