หลี่เชียนที่เป็นแบบนี้ปรากฏตัวต่อหน้านาง นางมักจะอิจฉาริษยาต่างๆ นานา รู้สึกว่าเขาไร้ความเกรงกลัวและรับได้ทุกอย่าง เป็นขุนนางที่มีอำนาจบีบบังคับคนมากกว่านางที่เป็นไทเฮาเสียอีก...
วันนี้เขายังไม่ฝึกฝนจนตำแหน่งสูงและมีอำนาจมากอย่างชาติก่อน ทว่าก็ใจกว้าง และมีรูปลักษณ์ของชาติก่อนแล้วเช่นกัน
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้วก็ไปที่เรือนจิ่วซือกับเขา
เรือนจิ่วซือเป็นห้องหนังสือที่ตกแต่งธรรมดา หากต้องบอกความแตกต่างสักจุดสองจุด ก็น่าจะเป็นซีฝู่ไห่ถังที่เลี้ยงอยู่ตรงประตูหลังแล้ว
“นึกไม่ถึงว่าที่เรือนของเจ้าจะเลี้ยงซีฝู่ไห่ถัง?” นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างชื่นชมว่า “แถมยังเลี้ยงรอด และเลี้ยงได้ดีขนาดนี้ด้วย”
เจียงเซี่ยนวนรอบซีฝู่ไห่ถังที่เขียวชอุ่มและเจริญงอกงามรอบหนึ่ง
หลี่เชียนรับถ้วยชาที่สาวใช้ถือเข้ามาและใช้นิ้วมือแตะผนังถ้วยทดลองอุณหภูมิ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าชอบซีฝู่ไห่ถังหรือ? เช่นนั้นพวกเราก็ปลูกที่เรือนหลักสักสองสามต้นด้วยแล้วกัน?”
“ใครบอกกัน?” เจียงเซี่ยนยิ้มตาหยี รอยยิ้มสดใสและงดงามเหมือนอากาศดีในเดือนห้า “ซีฝู่ไห่ถังปลูกยาก หากไม่ปักชำและเติบโตอย่างอิสระแบบนี้ จะโต
