กต้นหอมหมื่นลี้? ตรงนั้นปลูกดอกโบตั๋น?” เขาตื๊อนางไม่ปล่อย “ข้าว่า ข้างโต๊ะหินต่างหากที่ปลูกดอกโบตั๋น กอไผ่ตรงนั้นต่างหากที่ปลูกต้นหอมหมื่นลี้ ไม่อย่างนั้นทำไมเจ้าของบ้านเดิมถึงปลูกไผ่ตรงนั้น และวางโต๊ะหินตรงนี้…ต้นไม้ตัดแล้วจะเหลือตอไม้ แสดงว่าต้นหอมหมื่นลี้ที่เจ้าเอ่ยนั้นถอนรากถอนโคน ก็จะต้องทิ้งรูเอาไว้อย่างแน่นอน แทนที่จะต้องใช้ดินถมรูต้นไม้อีก สู้ปลูกไผ่สองสามต้นดีกว่าสะดวกกว่า”
“เจ้าพูดได้ไม่เลว!” เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สายตาเคลื่อนย้ายเปลี่ยนตำแหน่งอย่างต่อเนื่อง เปล่งแสงระยิบระยับราวกับทางช้างเผือก “ตามหลักทั่วไปเป็นอย่างที่เจ้าว่า แต่ตอนนี้พวกเราพูดถึงการตกแต่งบ้าน! การตกแต่งบ้านก็ต้องเอ่ยถึงหยวนจื้อ[3] เจ้าไม่เห็นอย่างนั้นหรือ ว่าไผ่ปลูกอยู่ทางทิศตะวันออก โต๊ะหินกับม้าหินอยู่ทางทิศตะวันตก ตอนที่พระอาทิตย์ออกมาจะส่องไผ่ก่อน ตอนที่พระอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตก แม้ไม่มีไผ่บัง พระอาทิตย์ตกกลับจะส่องไปที่โต๊ะหินนั้นตลอด…”
ทั้งสองคนคุยกันเรื่องต้นหอมหมื่นลี้กับดอกโบตั๋นที่ไม่มีอยู่จริงเกินครึ่งชั่วยาม ลืมเรื่องที่จะเรียกหลิวตงเยว่มาพบไปเสียสนิท
———————————–
[1]
