“แถมยังจะสร้างค้างองุ่นบนโต๊ะหินกับม้าหินอีก? โต๊ะหินกับม้าหินนี้เป็นสิ่งที่มีอยู่ก่อนที่เจ้าจะซื้อบ้านนี้ใช่หรือไม่?” นางเอ่ยพลางเดินไปชี้ที่ว่างที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะหินและม้าหิน แล้วเอ่ยว่า “ตรงนี้เดิมทีต้องปลูกต้นหอมหมื่นลี้อย่างแน่นอน ตอนหน้าร้อน ต้นหอมหมื่นลี้จะตั้งตรงสูงมากและแตกกิ่งก้านต่อกันเหมือนร่ม นั่งตรงนี้รับลมได้พอดี” แล้วก็ชี้ที่ที่ปลูกไผ่เขียวสองกอฝั่งตรงข้าม “ตรงนั้นเดิมทีต้องปลูกดอกโบตั๋นอย่างแน่นอน ตอนที่รับลมก็สามารถชมดอกไม้ได้พอดี”
หลี่เชียนไม่สนหรอกว่าตรงนั้นตรงนี้ปลูกอะไรบ้างกันแน่ เขาชอบคุยกับเจียงเซี่ยน ชอบมองสีหน้าตอนพูดของเจียงเซี่ยน เดี๋ยวก็เม้มปากยิ้ม เดี๋ยวก็มองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ แก้มแดงก่ำ สดใส ร่าเริง และมีชีวิตชีวา ไม่ใช่ผู้หญิงซีดเซียวที่เหมือนใส่หน้ากากในวังฉือหนิงคนนั้น
และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขานำมาให้นาง
เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ อยากตามใจนางอีกนิดตามใจนางอีกหน่อย ทำให้นางมีชีวิตอยู่อย่างอิสระอีกนิดและมีความสุขอีกหน่อย…
เขาเดินไปตรงหน้าเจียงเซี่ยน และมองดวงตาที่เหมือนดำสนิทและสดใสของนางแวววาวและทอประกาย
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตรงนี้ปลู
