ๆ
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะรู้จักต้นไม้พวกนั้นไปทำไม? ข้ารู้เพียงแค่ว่าต้นไม้พวกนั้นอายุเท่าไร? ทางไหนเป็นทิศตะวันออก ทางไหนเป็นทิศตะวันตก และไม่จำผิดตอนที่กรีธาทัพทำสงครามก็พอแล้ว”
พูดอย่างเต็มปากเต็มคำ ไม่เห็นด้วยแม้แต่นิดเดียว
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตนเองถึงชอบคุยกับหลี่เชียน
ไม่ว่านางจะพูดอะไร หลี่เชียนก็จะไม่ถูกทำร้าย สิ่งที่มีเหตุผล เขายอมรับ สิ่งที่ไม่มีเหตุผล เขาโต้แย้ง ไม่เคยจะรู้สึกต่ำต้อยและขี้ขลาด เพราะข้อด้อยในด้านวงศ์ตระกูล ประสบการณ์ และความรู้ กระทั่งจะเสริมและชดเชยข้อบกพร่องในด้านวงศ์ตระกูลและความรู้ของตนเองอย่างเร็วมาก เพราะรู้ข้อบกพร่องของตนเอง
ก็เหมือนหยกก้อนหนึ่ง ยิ่งเจียระไนยิ่งแวววาว
ทำให้คนรู้สึกว่าเวลาอยู่กับเขา มักจะกระตือรือร้น และต่อให้มีอุปสรรค ก็จะผ่านไปอย่างเร็วมากเช่นกัน
ในชีวิตไม่มีคนและเรื่องที่น่าหวาดกลัว
หลี่เชียนที่เป็นแบบนี้ ทำให้เจียงเซี่ยนชอบมาก
เขาเหมือนแสงแดดที่ส่องเข้ามาในชีวิตที่เต็มไปด้วยความมืดมนของนาง
“เช่นนั้นทำไมเจ้าถึงสั่งมั่วซั่ว?” เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะโต้เถียงกับเขาอย่างกำเริบเสิบสานและไร้ความเกรงกลัวเหมือนชาติก่อน
