“เจ้าทำถูกแล้ว!” หลี่ฉางชิงยืนยันสิ่งที่หลี่เชียนทำ “แม้พวกเราจะเป็นญาติที่เกี่ยวดองกันกับตระกูลเจียง แต่ต่อไปอาจจะช่วงที่ขอร้องตระกูลเจียง เวลานี้ห้ามเจอเรื่องอะไรก็ขอร้องคน นานๆ ไป จะถูกตระกูลเจียงดูถูกได้ พวกเราต้องยืนขึ้นมาเองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นท่านยังไม่ให้ข้าไปเสฉวนหรือ?”
หลี่ฉางชิงถลึงตาและเอ่ยว่า “นี่ข้าก็เห็นว่าท่านหญิงเพิ่งจะแต่งมาไม่ใช่หรือ?” แล้วเขาก็เอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “เจ้าก็เห็นแล้วเช่นกัน หากข้าไม่แต่งงานกับคนสกุลเหอ ในบ้านจะวุ่นวายแบบนี้ได้อย่างไร พวกเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญยังต้องให้ข้าออกหน้าจัดการ พวกขุนนางของตระกูลไหนเป็นเหมือนข้าบ้าง เจ้าจะเลียนแบบข้าไม่ได้ เจ้าต้องดีกับภรรยาของเจ้าหน่อย แล้วนางก็จะวางใจที่จะติดตามเจ้า และจะคิดหาทางให้เจ้าทุกเรื่อง” แล้วเอ่ยอีกว่า “ให้ภรรยาของเจ้าดูแลบ้านไม่ได้จริงๆ หรือ? ข้าเห็นว่าสาวใช้กับแม่บ้านที่อยู่ข้างกายนางต่างเก่งมาก หากตระกูลของพวกเรามีคนแบบนี้สักคนก็พอแล้ว”
หลี่เชียนได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปกอดบิดาเบาๆ ทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “ท่านพ่อ อย่าโทษตนเองเล
