ับกระวนกระวายใจขึ้นมาเล็กน้อย และนั่งไม่ค่อยติด ต้องทำอะไรบ้างถึงจะดี
นางจึงเลิกผ้าห่มสองชั้น แล้วผลักหลี่เชียนพลางเอ่ยว่า “เจ้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าจะไปตักน้ำให้เจ้า”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ไม่ต้อง!” หลี่เชียนรั้งนางไว้ แถมยังตั้งใจพับแขนเสื้อของนางขึ้นโดยเฉพาะ และเอ่ยว่า “แขนขาเล็กอย่างเจ้า อย่าทำน้ำหกเลย”
เขาดูเหมือนกำลังหยอกล้อกับเจียงเซี่ยนอย่างสบายๆ ทว่าในใจกลับเหมือนเขื่อนที่ถูกคลื่นซัดสาดจนพังทลาย มือและขาต่างก็อ่อนแรงเล็กน้อย
เป่าหนิงโตมาขนาดนี้คงจะยังไม่เคยรินน้ำให้ใครเลย
แต่กลับเอ่ยออกมาว่าจะช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า
บิดาของเขาพูดถูก เพียงแค่เขาดีกับเป่าหนิง เป่าหนิงก็จะตอบแทนเขาอย่างดีกว่า
ตอนนั้นที่ยึดอำนาจในราชสำนัก เป่าหนิงก็ชี้ทางให้เขาไม่ใช่หรือ?
เขาฉวยโอกาสกอดเจียงเซี่ยน และกระซิบข้างหูนางว่า “เป่าหนิง เจ้าไม่ต้องทำอะไรให้ข้าทั้งนั้น ข้าขอเพียงเจ้าคอยมองข้าอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว ขอเพียงเจ้าคอยมองข้าอยู่ข้างๆ ข้าก็รู้สึกว่าข้าทำได้ทุกอย่าง และทำทุกอย่างได้ดี”
จริงหรือ?
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าหลี่เชียนพูดจาเกินจริงไปหน่อย
ทว่าบรรยากาศในเวลานี้ดีมากจริงๆ นางจึงรู้สึกว่าไ
