ด้ไปกินข้าวที่ร้านอาหารข้างนอกสักมื้อด้วย?” พอเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ เขาก็จำได้ จึงรีบเอ่ยว่า “ท่านหมอฉางมาตรวจชีพจรให้เจ้าหรือยัง? ก่อนหน้านี้ข้าเคยถามแม่นมเมิ่งแล้ว นางบอกว่าตอนที่เจ้าอยู่ในวัง ต้องตรวจชีพจรปกติทุกห้าวัน ข้าลืมไปว่าวันนี้เป็นวันที่ห้าแล้ว”
“ตรวจแล้ว” เจียงเซี่ยนเห็นเขาร้อนใจเรื่องนาง ก็รู้สึกว่าความกังวลของตนเองก่อนหน้านี้เป็นความกังวลเกินกว่าเหตุอย่างสิ้นเชิง นางยิ้มเล็กน้อย ใต้แสงไฟนั้น ความอ่อนโยนสว่างไสวแวววาว สายตาอ่อนโยนดุจสายน้ำ เหมือนหมู่บ้านริมน้ำเจียงหนาน “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ต่อให้ข้าจำไม่ได้ ท่านหมอฉางก็ไม่มีทางลืมอยู่ดี”
เจียงเซี่ยนเป็นแบบนี้ก็เป็นอีกสิ่งที่หลี่เชียนไม่เคยเห็น
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเจียงเซี่ยนไม่เหมือนแมวน้อยที่เย่อหยิ่ง ทว่าเป็นกล่องเก็บสมบัติ ทุกครั้งที่เขาเปิดก็จะพบสิ่งที่เขามองไม่เห็น
เป่าหนิงของเขายังซ่อนสิ่งที่เขาไม่รู้ไว้อีกแค่ไหนกัน?
หลี่เชียนพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มก็ไหลออกมาจากในดวงตาของเขาอย่างหยุดไม่อยู่
เจียงเซี่ยนลำบากใจ
หลี่เชียนเหมือนชอบนางมาก
พอเห็นนางก็ยิ้มออกมาได้
นี่ทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนถึงก
