นหลี่เชียนกลับมาเห็นนางยังไม่นอน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจทันที และเอ่ยว่า “วันนี้อวิ๋นหลินกลับมาแล้ว สินค้าชุดนี้เยอะเกินไป บุ่มบ่ามเอาออกมาขาย นานๆ ไป จะต้องดึงดูดความสนใจของตระกูลเซ่าอย่างแน่นอน ข้าอยากขายสินค้าชุดนี้ไปที่ฝูเจี้ยน จึงมอบหมายเรื่องต่างๆ ให้พวกเขามากมาย พอเริ่มคุยก็ลืมเวลา จึงกลับมาดึก!” เขาเอ่ยพลางนั่งลงที่ขอบเตียงและจับมือของเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “รอจนร้อนใจแล้วหรือเปล่า? ต่อไปหากเจอเรื่องแบบนี้อีก เจ้าก็ส่งสาวใช้ไปเรียกข้า…”
ไม่กลัวว่าจะทำให้คนคิดว่าเขาต้องเชื่อฟังภรรยาทุกเรื่อง และเสียหน้าหรือ?
เจียงเซี่ยนรีบทิ้งความไม่สบายใจในใจ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ไม่ได้รอแต่เจ้าเช่นกัน แค่นอนไม่หลับ จึงนั่งเหม่ออยู่ตรงนี้”
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนที่สีหน้ายังเจือความหดหู่อยู่เล็กน้อยใต้แสงไฟ แล้วก็ปวดใจเป็นอย่างมาก
เขารู้ว่าชีวิตเมื่อก่อนของนางล้วนเงียบเหงาและเหงาหงอยมาโดยตลอด สุดท้ายแต่งงานกับเขา เขากลับไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนนาง
หลี่เชียนตัดสินใจทันที
เขายิ้มและถามนางว่า “อยากไปเดินเล่นในงานวัดไหม? หรือว่าพวกเราจะไปซื้อของเล็กๆ น้อยๆ บนถนนสักหน่อย? จะไ
