คุยมาถึงขั้นนี้ หลี่ฉางชิงก็ฟังเสียงออกเล็กน้อยเช่นกัน เขาคล้ายจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่กลับเดาไม่ถูกว่าทำไมถึงผิดปกติ
ก่อนที่จะแต่งงานเขาเป็นชายโสด หลังจากแต่งงานแล้ว เรื่องในบ้านก็มอบให้แม่แท้ๆ ของหลี่เชียนหมด แม้ตอนหลังแม่แท้ๆ ของหลี่เชียนจะป่วยตาย ทุกเรื่องในบ้านก็มีการจัดการหมด หากไม่ใช่ว่าแม่แท้ๆ ของหลี่จี้ก็ป่วยตายไปเช่นกัน และลูกชายสองคนยังเล็ก ในบ้านต้องการคนควบคุมอาหารการกินภายในบ้านสักคนจริงๆ เขาก็ไม่เคยคิดที่จะแต่งงานอีกด้วยซ้ำ
เขาคิดไม่ถึงว่าระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงจะแตกต่างกันเช่นนี้
แม่แท้ๆ ของหลี่เชียนนั้นไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว เขาไม่ต้องเป็นห่วงทุกเรื่อง สนใจแค่เอาเงินกลับมาก็พอแล้ว ส่วนแม่แท้ๆ ของหลี่จี้แม้จะไม่ดีเท่าแม่แท้ๆ ของหลี่เชียน ทว่าก็ไม่เคยทำให้เขาเป็นห่วงเรื่องในบ้านเช่นกัน จนกระทั่งคนสกุลเหอแต่งเข้ามา ไม่ถึงสองปีเขาก็เสียใจแล้ว
คนสกุลเหอไม่เพียงแต่ดูแลหลี่เชียนกับหลี่จี้ไม่ได้ ทว่ายังคุมแม้กระทั่งพวกหญิงรับใช้ในบ้านไม่ได้ด้วยซ้ำ และมักจะลากเขาไปตัดสินอยู่เสมอ
เขารำคาญเป็นอย่างมาก
จนอยากหย่าอยู่หลายครั้ง
แม้แต่ห้องห้องหนึ่งยังไม่ปัดกวาด แล้วจะปก
