หลี่เชียนก็รู้สึกโล่งอกเช่นกัน
มีพี่ชายภรรยาอย่างเจียงลวี่จับตามองอยู่ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจมากเช่นกัน
เวลานี้เจียงลวี่ไปแล้ว เขาจึงรู้สึกเหมือนสังคมให้พื้นที่ว่างที่เป็นอิสระแก่เขาทันที
ในที่สุดเขาก็สามารถวางใจและใช้ชีวิตกับเจียงเซี่ยนได้แล้ว
บนรถม้าขากลับ เขาจับมือของเจียงเซี่ยนไว้ตลอดไม่ยอมปล่อย
เจียงเซี่ยนดิ้นหลายครั้งไม่เป็นผล จึงขี้เกียจที่จะสนใจเขาแล้วเช่นกัน
แต่หลี่เชียนยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น สุดท้ายไปได้ครึ่งทาง เขาถามเจียงเซี่ยนว่า “เจ้าเหนื่อยหรือไม่? อยากไปเดินเล่นบนถนนกับข้าไหม ข้าได้ยินคนบอกว่า แถวถนนใต้มีเครื่องประดับเงินทองกับผ้าไหมที่งดงามขายมากมาย เจ้าอยากไปดูสักหน่อยหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนก็สนใจที่จะออกไปเดินนิดหน่อยจริงๆ เพียงแต่พอคิดว่ารถม้าของหลี่ฉางชิงอยู่ข้างหน้าพวกเขา และนางเพิ่งจะแต่งมาตระกูลหลี่วันที่สี่ เลือกเวลาอื่นดีกว่า จึงเอ่ยว่า “วันนี้กลับไปก่อนเถอะ! ไม่แน่พ่อเจ้าอาจจะยังมีเรื่องจะสั่งเจ้าก็ได้!”
“พ่อข้า?!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ใช่พ่อเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่!” เจียงเซี่ยนเป็นคนมาสองชาติ ล้วนไม่ชินที่จะเรียก ‘พ่อ’ นางสีหน้าแดงเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เขาเป็นพ่อสามีของข้า!”
“พ่อสามีไม่ใช่พ่ออย่างนั้นหรือ!” หลี่เชียนแกล้งนาง
เจียงเซี่ยนมองเขาตาขวางทีหนึ่ง และไม่สนใจเขาอีก เลิกม่านขึ้นมองภาพย่านการค้าข้างนอก
หลี่เชียนหัวเราะ และอุ้มเจียงเซี่ยนมาน
