เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง “ไว้ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว พวกเจ้าก็เรียกข้า”
หลี่เชียนรู้ว่าวันนี้พวกนางต้องออกจากเมืองไปส่งเจียงลวี่ก็ยังออกไปขี่ม้า แสดงว่าคำนวณเวลาอย่างแม่นยำแล้วว่าจะไม่ทำให้เสียเวลาไปส่งเจียงลวี่
เจียงเซี่ยนหลับไปอย่างไร้ภาระในใจ
จนกระทั่งนางถูกเขย่าปลุก พอลืมตาก็เห็นใบหน้าที่หน้าตาแจ่มใสและจิตใจเฝ้าปรารถนาของหลี่เชียนพอดี
“รีบตื่นเถอะ!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนที่ข้ากลับมาผ่านแผงอาหารเช้าของไป๋จี้ จึงเอาเต้าหู้ก้อนกลับมาให้เจ้าถ้วยหนึ่งด้วย เจ้าอยู่ในเมืองหลวงน่าจะดื่มน้ำเต้าหู้ เคยกินเต้าหู้ก้อนหรือไม่? ทางเจียงหนานเป็นที่นิยมมาก ฝูเจี้ยนก็กินเต้าหู้ก้อนเหมือนกัน ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินหรือไม่ แต่เต้าหู้ก้อนกับซาลาเปาน้ำแกงของไป๋จี้ต่างมีชื่อเสียงมาก ข้าจึงซื้อกลับมาให้เจ้าลองชิมสักหน่อย หากรู้สึกว่าอร่อย ก็ให้คนครัวทำ ถึงอย่างไรของข้างนอกก็ทำไม่สะอาดเท่าในบ้าน วัตถุดิบก็ดีหน่อยเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนกำลังหลับสบาย จู่ๆ ก็ถูกเขย่าปลุก จึงพยักหน้าอย่างสะลึมสะลือ หลี่เชียนพยุงนางขึ้นมาและส่งให้ฉิงเค่อช่วยแต่งตัวให้นาง จนกระทั่งผ้าร้อนเช็ดลงบนหน้านาง นางถึงจะได้สติกลับมา
เพราะไปส่งเจียงลวี่กับฮูหยินฉี นางจึงไม่สวมเครื่องประดับอะไร เสื้อกั๊กยาวผ้าไหมหังไม่มีลายสีเขียวขจี เสื้อชั้นเดียวผ้าแพรสีขาวกับกระโปรงปักลาย เกล้ามวยทรงกลมของผู้หญิง เสียบด
