เซ่า ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่แพร่งพรายข่าวออกไป แทนที่จะค่อยอธิบายกับตระกูลเจียงตอนนั้น และทำให้ตระกูลเจียงไม่พอใจ สู้ยอมรับตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า ไม่แน่ตระกูลเจียงอาจจะเห็นแก่ที่ทั้งสองฝ่ายเป็นญาติที่เกี่ยวดองกัน และช่วยเขารับมือก็ได้
ทว่าการถามอย่างตรงไปตรงมาของเจียงลวี่ก็ยังทำให้หลี่เชียนที่อายุยังน้อยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
เขาแกล้งไอเบาๆ อีกสองสามครั้ง และเอ่ยว่า “เรื่องนี้ข้าเป็นคนให้คนไปทำจริงๆ…ตระกูลหลี่เพิ่งมาถึง หากไม่ก่อความวุ่นวายเช่นนี้ ตระกูลหลี่จะมีที่ยืนที่ไหน”
เจียงลวี่เติบโตในเมืองหลวงมาตั้งแต่เด็ก สถานที่ที่ไปมากที่สุดก็คือต้าถง เมืองเซวียน ฐานที่มั่นเทียนจิน และเมืองจี้ ไม่ค่อยผูกพันกับซานซีนัก จึงไม่สนใจเช่นกันว่าที่ไหนมีคนตายที่ไหนแผ่นดินไหว เขาได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าก็ว่า ใครจะไม่ไว้หน้าตระกูลเซ่าขนาดนั้น ที่แท้ก็เจ้านี่เอง! แต่เจ้าทำแบบนี้หากเรื่องแดงออกมา เจ้าเคยคิดว่าจะรับมืออย่างไรหรือไม่?”
หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่สนใจแม้แต่นิดเดียวว่า “โจมตีให้กลัวแล้ว ก็ย่อมรู้ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด มีอะไรให้กังวลกัน”
นัยน์ตาทั้งสองข้างของเจียงลวี่แลดูมีชีวิตชีวาทันที เขาตะโกนเสียงดังว่า “ดี” และเอ่ยว่า “ก็เพราะเหตุผลนี้ พวกท่านพ่อมักจะคิดว่านี่ก็ต้องระมัดระวัง นั่นก็ต้องระมัดระวัง บางครั้งโจมตีแล้วค่อยว่ากันดีกว่า” แลดูให้ความสำคัญกับหลี่เชียนมาก
ทว่าเจียงหานกลั
