หลี่เชียนรู้สึกดีใจมากจนสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที และเอ่ยว่า “แน่นอนว่าจะต้องปกป้องเจ้าอยู่แล้ว! เจ้าเป็นคนที่ข้าชอบ ยิ่งกว่านั้นหากเจ้าเป็นฮองเฮาจริง ก็ต้องไม่ใช่เพราะไม่ชอบข้าอย่างแน่นอน แต่เพราะสถานการณ์บังคับ แล้วจะโทษเจ้าได้อย่างไร?”
“จริงหรือ?” เจียงเซี่ยนพึมพำ
“แน่นอนว่าจริงอยู่แล้ว” สายตาที่หลี่เชียนมองนางเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “ต่อให้มีวันนั้นจริง และข้าไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ ก็จะส่งใครสักคนไปปกป้องเจ้าอยู่ดี”
เจียงเซี่ยนพลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางนึกถึงชีกู
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เหมือนอย่างชีกูหรือเปล่า…” เป็นหญิงรับใช้ข้างกายนาง ทว่ากลับมีวิทยายุทธ์ชั้นเลิศ
หลี่เชียนพยักหน้า
เจียงเซี่ยนยิ้มออกมา
นางอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เชียนอย่างอ่อนแอ
ดังนั้นชาติก่อนอวิ๋นหลินถึงอยู่ที่ด่านจวีหย่งและเป็นแม่ทัพที่ด่านจวีหย่งตลอด
เช่นนั้นชาติก่อนเขายังเคยทำเรื่องที่นางไม่เคยรู้กี่เรื่องกัน?
เจียงเซี่ยนอยากจัดการอย่างละเอียด แต่อ้อมกอดของหลี่เชียนสบายเกินไป ในสมองของนางเสียงดังอึกทึกครึกโครมจนว่างเปล่า นางคิดอะไรไม่ออกและไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น
นางอยากอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่เชียนตลอดไปเหมือนอย่างตอนนี้
เจียงเซี่ยนกอดเอวของหลี่เชียนแน่น
“เป่าหนิง!” หลี่เชียนรู้สึกถึงความสั่นคลอนทางอารมณ์ของเจียงเซี่ยน เขาไม่ค่อยเข้าใจ แล้วก็กังวลเล็กน้อย อยากดึงเจียงเ
