ซี่ยนที่ซบอยู่บนตัวเขาออก ทว่าหลายครั้งก็ไม่สมปรารถนา เขาจึงกอดนางแบบนี้เสียเลย พอจิตใจค่อยๆ สงบลงตามไปด้วย สติปัญญาก็ค่อยๆ กลับคืนมาเช่นกัน เขาถึงรู้สึกได้ว่าคำพูดเหล่านั้นของเจียงเซี่ยนเมื่อครู่กะทันหันแค่ไหน เขาเอ่ยอย่างทุ้มต่ำและอ่อนโยนข้างหูนางว่า “เป่าหนิง ทำไมจู่ๆ เจ้าถึงถามว่าหากเจ้าเป็นไทเฮาจะเป็นอย่างไร? เกิดเรื่องอะไรที่ข้าไม่รู้ขึ้นหรือเปล่า?”
“เปล่า!” เจียงเซี่ยนไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกแล้ว นางแค่รู้สึกว่าโชคดีมากที่หลังจากนางกับหลี่เชียนผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาแล้ว นางได้เกิดใหม่ หลี่เชียนไม่ทอดทิ้งนาง แถมโชคชะตายังพลิกผันให้ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันด้วย นางไม่อยากไปสืบหาสาเหตุของพวกบุญคุณและความแค้นในชาติก่อนอีกแล้ว นางแค่อยากใช้ชีวิตกับหลี่เชียน และเดินต่อไปแบบนี้กับเขา “ข้าแค่ฝันร้าย ฝันว่าข้าแต่งงานกับจ้าวอี้ สุดท้ายเป็นไทเฮาตั้งแต่อายุยังน้อย…”
หลี่เชียนหัวเราะ และเอ่ยว่า “กลางวันคิดถึงเรื่องอะไรกลางคืนก็จะฝันถึงเรื่องนั้น เจ้าต้องคิดถึงอะไรบางอย่างแน่ถึงได้ฝันแบบนี้ รีบบอกมา ว่าเจ้าคิดถึงอะไร? หรือว่าเห็นอะไร?”
เจ้าหมอนี่ ตอนที่โง่ก็โง่จนทำให้คนทนมองไม่ได้ ตอนที่ฉลาดก็ฉลาดจนทำให้คนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เจ้าไม่ถามไม่ได้หรือ?” เจียงเซี่ยนตัดสินใจหลอกไปว่า “ไม่ใช่ว่ายากจนงงหรือ? เจ้าก็แกล้งทำเป็นงงตอนที่ข้าไม่อยากบอกไม่ได้หรือ?”
“เรื่องอื่นทำได้” หลี่เชียนเอ่ยอย่างเ
