ด็ดขาดว่า “มีแต่เรื่องนี้ที่ไม่ได้ เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่? ทำไมจู่ๆ ถึงคิดว่าหากเจ้าเป็นฮองเฮาจะเป็นอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนโกรธมาก
เจ้าหมอนี่จะหยุดได้หรือยัง?
แต่หากไม่หลอกเขาไป เขาจะต้องไม่หยุดอย่างแน่นอน
ชาติก่อนท่านลุงใหญ่รู้ว่าเวลาว่างนางชอบดูงิ้วฆ่าเวลา จึงเชิญคณะงิ้วที่ไม่มีชื่อเสียงเข้ามาแสดงงิ้วในวังให้นาง พูดจริงๆ คณะงิ้วนั้นแสดงงิ้วได้ธรรมดามากจริงๆ ทว่าก็ไม่เท่านักแสดงหลายคนต่างหน้าตาดี เหล่าสตรีในวังเห็นแล้วต่างก็ไม่ละสายตา นางรู้สึกว่าน่าสนใจ จึงให้คณะงิ้วนั้นอยู่แสดงติดต่อกันหลายวัน สุดท้ายไม่รู้ว่าเรื่องนี้แพร่ไปถึงหลี่เชียนได้อย่างไร เขาส่งสาส์นอย่างด่วนที่สุดมาวันเดียวหกฉบับ เพียงเพื่อถามนางเรื่องนี้ ตอนแรกนางยังอดทนตอบเขา ตอนหลังเห็นเขายุ่งเรื่องของนางเหมือนป่วยอีก นางจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น และสั่งซือหลี่เจียนว่าหากเห็นสาส์นของเขาอีกก็เก็บไว้ก้นกล่องเลย
แต่หลี่เชียนกลับรีบมาจากซีอาน และยังจับนางไว้แน่นไม่ปล่อย ซักถามนางในห้องทรงอักษรยังไม่หยุด กลับตามไปถึงวังฉือหนิง เหมือนการที่นางเรียกคณะงิ้วเข้ามาแสดงงิ้วในวังนั้นคือกำลังยั่วเย้านักแสดงและมั่วกันในวังหลัง…ตอนนั้นนางก็โกรธจนถึงขีดสุดเช่นกัน และถามเขาว่า ‘เจ้ามีสิทธิอะไรมายุ่งเรื่องของข้า’ ‘ข้าชอบเรียกใครเข้าวังก็เรียก’ ‘เจ้ามีความสามารถก็ปลดไทเฮาอย่างข้าสิ’
หลี่เชียนตาแดงและพุ่งออกไป
ไม่นาน นางก็ได้ยินข่าวว่า ตัวละ
