แต่เจ้ากลับเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ควบคุมพื้นที่แถบหนึ่ง เจ้ายังจะปกป้องข้าหรือไม่?”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” อยู่ๆ ความอบอุ่นก็หนาวยะเยือกไปถึงกระดูกในทันใด หลี่เชียนประคองใบหน้าของนาง จ้องนางด้วยดวงตาสีแดง เหมือนหมาป่าชั่วร้ายที่จะกระโจนเข้ามาเลาะกระดูกนางลงท้องตลอดเวลา หากนางกล้าเอ่ยสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจอีกแม้แต่ประโยคเดียว เขาก็จะกลืนนางลงไปในคำเดียว
เจียงเซี่ยนควรจะรู้สึกกลัวถึงจะถูก
ทว่าไม่รู้ทำไม นางไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกกลัว กลับรู้สึกเหมือนกำลังแกล้งสุนัขตัวใหญ่ที่รูปลักษณ์ภายนอกดุร้ายและแข็งแกร่ง ไม่ปราณีต่อคนอื่นแม้แต่นิดเดียว ทว่ากลับทำอะไรนางไม่ได้
นางเอ่ยเสียงดังว่า “หากข้าแต่งงานกับจ้าวอี้ แต่ไม่มีลูก หลังจากจ้าวอี้ตาย ข้าจำเป็นต้องสนับสนุนและตั้งจ้าวสี่เป็นฮ่องเต้ ว่าราชการหลังม่านเป็นไทเฮา โต้เถียงอย่างรุนแรงและสู้กันไปมากับเหล่าขุนนางใหญ่ทุกวันเหมือนเฉาไทเฮา…”
“เป่าหนิง!” สีหน้าของหลี่เชียนเคร่งขรึม สายตาที่มองนางพลันลึกเหมือนบ่อน้ำที่แห้งขอด เย็นชา สงบนิ่ง เงียบสงบไร้คลื่น และฉายแววตักเตือนอย่างน่าสะพรึงกลัวในทันใด
เจียงเซี่ยนรู้สึกกระวนกระวาย
ชาติก่อน นางกลัวหลี่เชียนมองนางแบบนี้ที่สุด
ทุกครั้งที่เขามองนางแบบนี้ ก็หมายความว่าจะจัดการเรื่องของนางอย่างถึงที่สุด
ไม่ว่านางจะโกรธ ดึงมาเป็นพวก หรือแสร้งทำเป็นยอมอ่อนข้อให้อย่างไร เขาก็ไม่หวั่นไหวทั้งนั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ
