ทุกคนทักทายเจียงเซี่ยนอย่างกระตือรือร้น
เจียงเซี่ยนอมยิ้มพลางทักทายทุกคน พยายามใช้ความจำมากขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็จับคู่ชื่อกับหน้าของพวกญาติที่สำคัญของตระกูลหลี่ได้แล้ว นางเองก็โล่งอกเช่นกัน
ไม่นาน แม่บ้านที่ดูแลงานก็เข้ามารายงานฮูหยินเหอว่าจะเริ่มนำอาหารเข้ามาแล้ว
ฮูหยินเหอยิ้มและเรียกให้ทุกคนนั่งลง
ทุกคนหัวเราะ และเคารพฮูหยินเหอมากทีเดียว
จะเห็นได้ว่าฮูหยินเหอถูกรังแกเล็กน้อยเพียงแค่ในบ้านเท่านั้น
เจียงเซี่ยนนั่งโต๊ะตัวที่อยู่ต่ำกว่าฮูหยินเหอ จินย่วน เกาเมี่ยวหรง และหลี่ตงจื้ออยู่เป็นเพื่อนนาง
ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างเกรงใจสองสามคำ ก็เริ่มนำอาหารเข้ามา
จินย่วนแนะนำอาหารต่างๆ ให้เจียงเซี่ยนเสียงเบา ส่วนเกาเมี่ยวหรงอมยิ้มและมองพวกนางด้วยสายตาอ่อนโยนมาก อ่อนโยนจนแฝงความโอบอ้อมอารีเล็กน้อย เหมือนผู้อาวุโสกำลังมองคนรุ่นหลังที่ไม่รู้ความอย่างหวังดี
นี่ทำให้เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่สบายใจมาก
เกาเมี่ยวหรงเห็นนางเป็นใคร?
เด็กที่ไม่รู้ความหรือ?
ต้องการให้นางอดทนอดกลั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
ส่วนหลี่ตงจื้อนั้นก็ขี้ขลาดและอ่อนแอเหมือนเดิม นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะอย่างเรียบร้อย โดยหญิงรับใช้ที่รับใช้ข้างกายคีบอาหารให้ แต่ดวงตากลับคอยมองเจียงเซี่ยนตลอด เหมือนอยากดูให้แน่ชัดว่าเจียงเซี่ยนเป็นใครกันแน่ ทำให้เจียงเซี่ยนอยากโกรธก็โกรธไม่ได้ จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเป็นอย่างมาก
กว่าจะรับป
