ัดหาเงินทองให้เกาฝูอวี้แล้ว น่าจะยังมีอุดมการณ์เดียวกันด้วย แบบนี้ถึงจะเดินไปด้วยกันได้ เดินได้นาน และเดินได้ไกล
หลี่ฉางชิงจะต้องแบ่งที่ตรงมุมไหนสักแห่งให้คนของตระกูลเกาอาศัยอยู่อย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนยิ้มและพยักหน้า ไม่พูดอะไร
แต่เกาเมี่ยวหรงกลับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อไปเกรงว่าจะรบกวนท่านหญิงบ่อย ขอให้ท่านหญิงโปรดอย่ารังเกียจที่ข้าพูดมากจะดีกว่า”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณหนูเกาเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งมาถึง ก็หวังว่าจะได้รู้จักคนอีกหลายคนเช่นกัน”
นางพูดจาน่าฟัง ทว่าความจริงแล้วกลับไม่เชิญเกาเมี่ยวหรงแม้แต่คำเดียว
เกาเมี่ยวหรงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ฮูหยินเหอกลับไม่เข้าใจเนื้อใน นางได้ยินก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ใช่ ใช่ ต่อไปทุกคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ก็เหมือนคนในครอบครัว ข้าว่าท่านหญิงก็เป็นคนอ่อนโยนและว่านอนสอนง่าย เมี่ยวหรงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว มีใครไม่ชมนางว่าอ่อนโยน จิตใจดี ถ่อมตน และนอบน้อมบ้าง? ต่อไปพวกเจ้าต้องอยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้องถึงจะถูก”
เกาเมี่ยวหรงยิ้มพลางขานรับว่า “เจ้าค่ะ” แลดูนอบน้อมและจิตใจดีจริงๆ
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย
นางไม่ค่อยชอบเกาเมี่ยวหรง
ชาติก่อนตอนที่นางเป็นไทเฮา เกาเมี่ยวหรงวางตัวทั้งไม่ต่ำต้อยและไม่เย่อหยิ่งแต่ก็เฉลียวฉลาดและสุภาพต่อหน้านาง และก็เพราะหลี่เชียน นางจึงชอบเกาเมี่ยงหรงมาก ทว่าชาตินี้นางลดตัวลงมาแต่งงานกับหลี่เชียน เกาเม
