าข้างในก็เห็นเก้าอี้ไท่ซือที่ว่างเปล่านั้นแล้ว
นางนึกถึงสิ่งที่หลี่เชียนบอกนางก่อนหน้านี้ ตอนนั้นก็สงสัยว่าตำแหน่งนี้หลี่ฉางชิงตั้งใจเว้นว่างไว้ให้แม่แท้ๆ ของหลี่เชียนโดยเฉพาะ เวลานี้เห็นฮูหยินเหอนั่งอยู่ที่ที่ต่ำกว่าที่ว่างนั้น ยังต้องเดาอีกที่ไหน?
นางอดที่จะเห็นใจฮูหยินเหอเล็กน้อยไม่ได้
ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ หลี่ฉางชิงกลับไม่ไว้หน้าฮูหยินเหอแม้แต่นิดเดียว
มิน่าเล่าฮูหยินเหอถึงไม่มีที่ยืนในบ้านนี้แม้แต่น้อย
เจียงเซี่ยนลุกขึ้น และรับถ้วยชาที่ฮูหยินหลี่ส่งมา และประคองยกให้หลี่ฉางชิงด้วยสองมือ
หลี่ฉางชิงแลดูตื่นเต้นมาก เขารับไปดื่มอึกหนึ่งอย่างลืมตัวเล็กน้อย และหยิบซองสีแดงจากในกระเป๋าวางลงบนถาดของชีกูที่อยู่ข้างๆ “ท่านหญิง นี่เป็นโฉนดที่ดินแปลงหนึ่ง เก็บเกี่ยวได้ไม่เลว เพิ่มเงินให้ท่านเล็กน้อย”
เจียงเซี่ยนมองหลี่ฉางชิงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และเอ่ยเสียงดังว่า “ขอบคุณท่านพ่อมาก!”
หลี่ฉางชิงเกือบจะลุกขึ้นมาเหมือนก้นถูกแทงทันที
หลี่เชียนเห็นแล้วก็กลัวว่าบิดาของเขาจะตื่นเต้นจนทำเรื่องน่าอายขึ้นมา จึงรีบยื่นชาในมือไป และเรียกว่า “ท่านพ่อ ดื่มชา!”
ถึงจะยับยั้งหลี่ฉางชิงไว้ได้
เขารับชาที่ลูกชายยื่นให้ แต่ตากลับมองเจียงเซี่ยน และเอ่ยไม่หยุดว่า “เด็กดี เด็กดี อีกสองวันพ่อค่อยให้ของเจ้าอีกเล็กน้อย จะทำให้เจ้าเสียเปรียบไปไม่ได้!”
ฮูหยินเหอได้ยินแล้วก็ก้มหน้าลง เหมือนไม่ได้ยิน
ทว่าหลี่จวีลูก
