ังแต่งงานของเขาที่แทรกอยู่ระหว่างบิดากับเจียงเซี่ยน คงจะไม่ค่อยสงบสุขอย่างแน่นอน เขาถึงกับเตรียมพร้อมแล้วที่จะเป็นคนไกล่เกลี่ยให้ทั้งสองคน หากทั้งสองฝ่ายถูกรังแก
แต่คิดไม่ถึงว่า เจียงเซี่ยนจะประนีประนอมได้ถึงขั้นนี้
เขาคิดว่านางยอมรับการหนีตามเขามาไปโดยปริยายแล้ว…บางทีเจียงเซี่ยนอาจจะชอบเขามากกว่าที่เขาคิดก็ได้!
เพียงแค่ความคิดฉายวาบผ่านไป หลี่เชียนก็นั่งไม่ติดอีกแล้ว
เขากระโดดลงจากเตียงและเดินมาตรงหน้าเจียงเซี่ยนอย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนที่เห็นการกระทำของหลี่เชียนจากในโต๊ะเครื่องแป้งตกใจมาก และหันตัวมาถามเขาอย่างกระวนกระวายว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
นางรู้ว่าเขาใจกล้ามาโดยตลอด ทั้งในและนอกเรือนนี้มีคนรับใช้มากขนาดนั้น มีคนของนาง แล้วก็มีคนของเขาด้วย หากเขาไม่สนใจไยดีและก่อเรื่องอะไรขึ้นมานิดเดียว ทำให้คนอื่นคิดว่าเขารักนางแต่ไม่เคารพนาง แล้วต่อไปนางจะสร้างบารมีต่อหน้าหญิงรับใช้ของตระกูลหลี่อย่างไร
นั่นสิ เขาจะทำอะไร?
เขาจูบนางได้หรืออุ้มนางขึ้นมาและโยนอย่างตื่นเต้นได้หรือ?
ทันใดนั้นหลี่เชียนก็อับอายเล็กน้อยกับความมั่นใจในตนเองเหล่านั้นในอดีตของตนเอง
ความจริงแล้วสิ่งที่เขาสามารถทำให้นางได้ มีน้อยมาก น้อยมาก…
แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจ ทว่าจิตใจอันปั่นป่วนที่คลื่นลูกใหญ่ซัดสาดอย่างแรงเหมือนคลื่นทะเลกระทบฝั่ง ก็ทำให้เขาควบคุมตนเองไม่ค่อยได้ และกว่าจะควบคุมตนเองได้ก็ไม่ง่ายเลย เขานั่งลงบนม้านั่งข้าง
