โต๊ะเครื่องแป้งอย่างสบายๆ มองเจียงเซี่ยนที่อยู่ในกระจก และยิ้มพลางเอ่ยว่า “วันนี้เจ้าแต่งตัวสวยจริงๆ!”
เจียงเซี่ยนหน้าแดง
นางคิดว่าเขากำลังเอาใจนาง
วันนี้นางใส่สีแดงเข้มทั้งตัว
อันที่จริงนางไม่ค่อยเหมาะที่จะใส่สีแดงเข้มนัก
นางเหมาะที่จะใส่สีน้ำเงิน
ไม่ว่าสีน้ำเงินแบบไหน พอสวมลงบนตัวนางก็จะมีเสน่ห์มากกว่าคนอื่นเล็กน้อย
นี่ทำให้นางไม่ค่อยสบายใจนัก จึงเอ่ยว่า “หากเจ้าถ่วงแข้งถ่วงขาข้าอีก ต่อไปข้าก็จะไม่ถามอะไรเจ้าอีกแล้ว เจ้าบอกข้ามาดีๆ ว่า ข้าแต่งตัวเป็นอย่างไรกันแน่? หากข้าเชื่อฟังเจ้าแล้วกลับถูกคนหัวเราะเยาะ เจ้าก็รอข้าให้ท่านพี่มาต่อยเจ้าได้เลย!”
หลี่เชียนหัวเราะเสียงดัง
เขาชอบที่เจียงเซี่ยนพูดกับเขาแบบนี้มาก
ทั้งอวดดีและไร้เดียงสา เหมือนไม่เคยผ่านสมอง ทว่าความจริงกลับบอกสิ่งที่อยู่ในใจนางกับเขาแล้ว
เขาทนไม่ไหว
จึงจับมือของเจียงเซี่ยน และมองนางด้วยสายตาแวววาวเจือรอยยิ้ม พลางเอ่ยเบาๆ ว่า “ข้าไม่ได้หลอกเจ้า วันนี้เจ้าสวยมากจริงๆ”
หน้าของเจียงเซี่ยนร้อนจนแดงมากทันที
นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และตะโกนเรียกชีกูเสียงดัง แล้วสั่งชีกูว่า “เจ้าไปที่เรือนตะวันออก ดูสิว่าข้ากับท่านแม่ทัพไปตอนนี้เหมาะสมหรือไม่?”
ถึงอย่างไรพวกเขาไปถึงแล้ว แต่พวกญาติยังคงหายตัวก็ไม่ได้กระมัง?
นางไม่คิดที่จะให้พวกญาติรอนาง ทว่านางก็ไม่อยากรอพวกญาติตั้งแต่เจอกันครั้งแรกเช่นกัน
นี่ก็เหมือนลมตะวันออกพัดกลบลมตะวันตก ย
