วันนี้หลี่เชียนอารมณ์ดีมาก จึงดื่มอย่างเต็มที่ ทว่าถึงอย่างไรในใจเขาก็คิดถึงเจียงเซี่ยนที่อยู่ที่ห้องหอคนเดียวอยู่ตลอดเวลา แม้จะดื่มอย่างเต็มที่ แต่กลับดื่มไม่มากนัก และตอนที่พวกจินเซียวยังอยากบังคับให้เขาดื่มเหล้าจากเฝินหยางอีกไห เขาก็แกล้งทำเป็นเมาและแอบหนีกลับเรือนตะวันตก แล้วดื่มน้ำแกงสร่างเมาข้างนอก หวีผมและล้างหน้าใหม่ครั้งหนึ่ง ถึงจะเข้าไปในห้องหอ
เจียงเซี่ยนเข้ามาใกล้แล้วก็ได้กลิ่นเหล้าจากบนตัวเขาอย่างเบาบาง บอกไม่ได้ว่าเกลียดทว่าก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าชอบ นางอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ และเอ่ยว่า “วันนี้เจ้าดื่มไปเยอะมากหรือ?”
หลี่เชียนกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะไม่ชอบ จึงรีบเอ่ยว่า “วันนี้มีแต่คนมาแสดงความยินดี จึงปฏิเสธยาก ปกติก็ไม่ได้ดื่มเหล้ามากขนาดนี้”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
นางไม่เชื่อคำพูดของเขาสักนิด
ลุงของนางก็จะสัญญากับป้าสะใภ้ของนางแบบนี้เหมือนกัน แต่น้อยมากที่จะทำตามสัญญา
เจียงเซี่ยนไม่อยากบังคับหลี่เชียน
ระหว่างนางกับหลี่เชียนดูเหมือนสนิทสนมกัน ทว่าความจริงแล้วห่างกันไกลมาก ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองคนจะเดินไปถึงจุดสิ้นสุดได้หรือไม่ ตอนที่อยู่ด้วยกัน มีความสุขได้ก็พยายามมีความสุขหน่อย ไม่จำเป็นต้องบาดหมางกันเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้ส่งผลต่อความเป็นความตาย ต่อไปนึกขึ้นได้ นางจะต้องเสียใจอย่างแน่นอน
“เช่นนั้นข้าจะให้จุ้ยเอ๋อร์ไปตักน้ำเข้ามาให้เจ้าล้างหน้า” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้ว
