าเป็นแค่ของที่ใช้สำหรับแช่เย็นผลไม้ให้ท่านหญิงตอนหน้าร้อน พวกเราไม่มีใครรู้จักสักคน!”
“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!” ชายหนุ่มที่ทั้งสูงและอ้วนคนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “สินเดิมของท่านหญิงในวันนี้ทำให้พวกเราเปิดหูเปิดตามากทีเดียว”
แล้วก็มีคนถามหลี่เชียนว่า “เจ้าเคยไปจวนเจิ้นกั๋วกงหรือไม่? เจิ้นกั๋วกงหน้าตาเป็นอย่างไร? ข้าได้ยินว่าเจียงลวี่ซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงเป็นคนที่เก่งมาก อายุสิบห้าก็น้าวธนูที่ต้องใช้แรงสองต้านได้แล้ว เป็นความจริงหรือไม่? ครั้งนี้เขาน่าจะเป็นคนมาส่งตัวเจ้าสาวใช่หรือไม่? เขาคอแข็งไหม? นิสัยดีไหม? ข้าได้ยินชื่อเสียงของเขามานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสรู้จัก งานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ เจ้าต้องชี้ให้ข้าดูนะ ต่อให้ชี้ให้ข้าดูไม่ได้ ตอนที่ชวนเขาดื่มเหล้า เจ้าก็ต้องยืนนานหน่อยเช่นกัน ให้ข้าจำเขาได้…”
พูดจ้อมามากมาย
ทว่าคนที่อยู่ในห้องส่วนใหญ่ต่างก็สนใจมาก และแย่งกันถามเรื่องซุบซิบนินทาของชนชั้นสูงในเมืองหลวง
หลี่เชียนอดทนตอบทีละเรื่อง สิ่งที่ควรพูดก็พูด สิ่งที่ไม่ควรพูดก็ไม่เอ่ยถึงเลย
บัณฑิตชุดดำกับชายหนุ่มสูงอ้วนนั้นต่างเป็นคนที่ไม่สนใจเรื่องนี้
คนหนึ่งมองไปทางหลี่หลิน ส่วนอีกคนก็ถือถ้วยชา และนั่งฟังพวกหลี่เชียนคุยกันอยู่ข้างๆ พลางยิ้มตาหยี
———————————-
