ต้นยามอู่วันที่ยี่สิบสามเดือนห้า เกี้ยวเจ้าสาวของเจียงเซี่ยนก็มาถึงไท่หยวนแล้ว
พวกนางถูกจัดให้อยู่ในบ้านอีกหลังที่อยู่ห่างจากกองบัญชาการซานซีสองลี้[1]
เจียงเซี่ยนเหนื่อยมาก จึงล้างหน้าและบ้วนปากอย่างลวกๆ แล้วก็นอนทันที
ฮูหยินฉีดื่มชาอึกหนึ่ง แล้วตามสินเดิมไปที่คฤหาสน์ของตระกูลหลี่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากกองบัญชาการซานซี
หลี่ฉางชิงสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังสีเขียวเหมือนขนนกแก้ว ผ้าไหมที่บางมากทำให้รูปร่างที่อ้วนท้วมเล็กน้อยของเขาแลดูสูงใหญ่กำยำและหนามากขึ้น
เขายืนต้อนรับฮูหยินฉีอยู่หน้าประตูใหญ่ของตระกูลหลี่อย่างไม่ค่อยถูกต้องตามมารยาทนัก
“ครั้งนี้ลำบากท่านแล้ว” น้ำเสียงของหลี่ฉางชิงจริงใจมาก และเอ่ยว่า “ตามมารยาท ฮูหยินของข้าควรจะเป็นคนมาต้อนรับท่าน แต่นานๆ ทีท่านจะมาได้สักครั้ง นอกจากท่านจะเป็นคนปูเตียงของท่านหญิงแล้ว ยังเป็นฮูหยินของแม่ทัพฉีด้วย ตลอดหลายปีมานี้ เพราะแม่ทัพฉีมีภรรยาที่จิตใจดี อ่อนโยน เข้าใจและมีเหตุผลอย่างท่าน ถึงได้ราบรื่นและสมปรารถนาในทุกเรื่อง ข้าอิจฉามาก อยากเจอฮูหยินสักครั้งมานานแล้ว ฮูหยินก็อย่าถือสาที่ข้าเสียมารยาทเลย ไว้เสร็จงานแต่งงานของลูกชายข้ากับท่านหญิงแล้ว ข้าค่อยไปพบแม่ทัพฉีที่บ้านด้วยตนเอง”
ฮูหยินฉียิ้มพลางเอ่ยกับหลี่ฉางชิงอย่างเกรงใจสองสามคำ พอเห็นว่าใกล้จะถึงฤกษ์มงคลแล้ว หลี่ฉางชิงก็พาฮูหยินฉีไปที่ห้องหอด้วยตนเอง
ระหว่างนี้ฮูหยินเหอแม่เลี้ยงของหลี่เชีย
