จริงด้วย!
ตอนนี้นางเป็นลูกสะใภ้ของหลี่ฉางชิง ไม่ใช่ไทเฮาที่สำเร็จราชการแทน…
เจียงเซี่ยนลูบหน้าอย่างเขินอาย และหัวเราะออกมาเล็กน้อย
ไป๋ซู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ และกอดเจียงเซี่ยนเบาๆ ทีหนึ่ง พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าก็อย่าตื่นเต้นเกินไปเช่นกัน ดูจากท่าทางที่ตระกูลหลี่แสดงออกมาที่ได้แต่งงานกับเจ้า พ่อสามีของเจ้าก็เป็นคนฉลาดเช่นกัน ขอเพียงปกติเจ้าไว้หน้าเขาสักหน่อย คิดดูแล้วเขาก็คงจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้าเช่นกัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า นางหน้าแดงจนเหมือนเมฆหลากสียามพระอาทิตย์ขึ้นแต่กลับเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้ตื่นเต้น ข้าเพียงแค่ไม่รู้ว่าจะอยู่ร่วมกับใต้เท้าหลี่อย่างไรเท่านั้น”
ไป๋ซู่เม้มปากยิ้ม และปลอบใจนางอย่างล้อเลียนว่า “ก็ได้ ก็ได้! ข้ารู้แล้ว! เจ้าไม่ได้ตื่นเต้น เพียงแค่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี!”
พูดจนเจียงเซี่ยนพาลโกรธ และวิ่งหนีไปอย่างเร็วมาก
ไป๋ซู่หัวเราะอยู่เบื้องหลังนาง
เจียงเซี่ยนกลับห้องและดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะนอน
ชีกูที่รีบมารีบดึงผ้าห่มลงมาใต้คางให้นาง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มืดแล้ว ข้าให้คนตักน้ำเข้ามาให้ท่านหญิงล้างหน้าและบ้วนปากดีกว่า?”
เจียงเซี่ยนฝืนทำเป็นเยือกเย็นและเอ่ยว่า “อืม”
ชีกูไปเรียกสาวใช้กับแม่บ้านเข้ามารับใช้ในห้องเหมือนเช่นเคย
จนกระทั่งเจียงเซี่ยนล้างหน้าบ้วนปากเสร็จและนอนลงบนเตียง ถึงจะรู้สึกว่าหน้าไม่ได้ร้อนขนาดนั้นแล้ว
ชีกูยิ้มพลางถือกล่องใบหนึ่งเข้ามา และเอ่ยว่า “ท
