่านหญิง เมื่อครู่ปิงเหอที่อยู่ข้างกายนายท่านมาเจ้าค่ะ บอกว่ามาส่งของให้ท่านตามคำสั่งของนายท่าน” นางพูดไปก็ยกกล่องในมือ “ท่านว่าวางไว้ตรงไหนถึงจะเหมาะสมเจ้าคะ?”
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นมานั่งและรับกล่องมา
พอเปิดดูเป็นหุ่นไม้ที่สวมเสื้อคลุมยาวสีแดงเข้ม สูงสามนิ้วกว่า เกล้ามวยทรงง่ามคู่ บนหน้าอ้วนๆ ทาแก้มสีแดงกลมๆ ศีรษะใหญ่มาก ตัวเล็กนิดเดียว ตอนที่ไม่แตะต้องก็ส่ายศีรษะเช่นกัน น่ารักมาก
เจียงเซี่ยนวางหุ่นไม้ไว้บนเตียง
หุ่นไม้ตัวนั้นส่ายศีรษะต่อ เมื่อบวกกับดวงตาที่ยิ้มตาหยี จึงน่าเอ็นดูมาก
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “นางไม่มีช่วงเวลาที่ไม่ส่ายศีรษะเลยหรือ?”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ” ชีกูยิ้มพลางตอบ และรินน้ำอุ่นให้เจียงเซี่ยน “ท่านหญิงดื่มน้ำถ้วยนี้แล้วค่อยนอนเถอะเจ้าค่ะ! ปิงเหอบอกว่า นายท่านยังให้เขามาบอกท่านด้วยว่า ยังมีอีกชิ้นหนึ่งอยู่ในมือของนายท่าน ตอนที่ท่านไปก็อย่าลืมนำสิ่งนี้ไปด้วย”
เจียงเซี่ยนเม้มปาก และตอบว่า “รู้แล้ว” นางดื่มน้ำอุ่นที่ชีกูยื่นมาใกล้ปาก และนอนลงอีกครั้ง
ในห้องเงียบสงัด มีแต่หุ่นที่หลี่เชียนเพิ่งส่งมาให้ตรงหัวเตียงนางที่ส่ายศีรษะไม่หยุด
ไม่รู้ทำไม เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าหลี่เชียนเหมือนกับหุ่นไม้ตัวนี้มาก
ทำให้นางมีความสุขตลอด และหยอกนางเล่นตลอด…
นางหัวเราะออกมาอย่างไม่สามารถอธิบายได้ จิตใจกลายเป็นสงบมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นางหยอกหุ่นไม้นั้นเล่นครู่หนึ่ง ก็รู้สึกง่วงข
