แม้จะกังวลอย่างนั้นอย่างนี้ ทุกคนก็ยังคงสนุกกันอย่างเต็มที่ตลอดทั้งวัน
วันรุ่งขึ้นหลังจากจินย่วนไปคารวะที่กองบัญชาการต้าถง ก็ตามคนที่มาส่งของขวัญวันเกิดให้ฮูหยินเฒ่าหวงของตระกูลจินกลับไท่หยวน
จินเฉิงอดที่จะกังวลเล็กน้อยไม่ได้ จึงถามจินเซียวว่า “ไม่ไปอวยพรวันเกิดฮูหยินเฒ่าหวง เช่นนี้ได้หรือขอรับ?”
“ทำไมจะไม่ได้?” จินเซียวยืนมองประตูเมืองต้าถงที่อยู่ไกลๆ อยู่ข้างลูกกรงหน้าต่างชั้นสองของ ‘หอแรก’ มองรถม้าของจินย่วนค่อยๆ แล่นห่างออกไป “อาย่วนกลับไท่หยวนตามคำสั่งของท่านพ่อ ข้าก็ช่วยแม่ทัพหลี่รับตัวเจ้าสาวที่นี่ตามคำสั่งของท่านพ่อเช่นกัน ถึงอย่างไรตระกูลหวงก็เป็นเพียงบ้านของตากับยายของข้า จะไม่ให้ข้าทำตามคำสั่งของท่านพ่อได้อย่างไร?”
คำสั่งของบิดาใหญ่กว่าคำสั่งของมารดา ยิ่งกว่านั้นแม่แท้ๆ ของจินเซียวก็เสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว
จินเฉิงไม่พูดอะไรอีก และเอ่ยถึงเรื่องที่หลี่เชียนมอบหมายเมื่อคืน “ท่านพี่ เดี๋ยวข้าก็จะออกเดินทางตามอวิ๋นหลินไปแล้ว แม่ทัพหลี่บอกว่า…องครักษ์ของฐานที่มั่นแต่ละแห่งเป็นเพียงหน้าฉากเท่านั้น องครักษ์ที่อยู่ข้างกายเขาถึงจะเป็นองครักษ์ที่แท้จริง พวกเราไปกันหมดแล้ว หากพวกเขาเจอเรื่องที่ร้อนใจจนตาแดงจริงๆ ก็ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นคนของทางการหรือไม่ด้วยซ้ำ ต้องการเงินไม่ต้องการชีวิต หากดักปล้นท่านหญิงเข้าจะทำอย่างไร?”
เมื่อคืนส่งพวกเฉาเซวียนกลับไปแล้ว จู่ๆ อวิ๋นหลินที่อยู่ข้างกายหลี
