หลี่เชียนคารวะเฉาเซวียนติดกันสามถ้วย และเอ่ยอย่างประโยคเดียวรวมสองความหมายว่า “ขอบคุณเฉิงเอินกงมากที่ช่วยทำให้ข้าสมปรารถนา! ต่อไปมีเรื่องอะไร สั่งมาได้เลย ข้าจำได้เสมอว่าเพราะไทเฮาเรียกท่านพ่อเข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดเป็นการพิเศษ แล้วก็เพราะไทเฮาให้ข้าเข้าหน่วยองครักษ์ ถึงได้เจอท่านหญิงเจียหนาน และมีข้าในวันนี้ หลังจากท่านกั๋วกงกลับเมืองหลวง ได้โปรดไปคุกเข่าคำนับไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่วแทนข้าด้วย บอกว่าหากข้ามีโอกาส จะเข้าเมืองหลวงไปเยี่ยมไทเฮาอย่างแน่นอน”
อธิบายเรื่องการทรยศของเขาเป็นวีรบุรุษยากที่จะผ่านด่านหญิงงามไปได้
เฉาเซวียนรู้ดีว่าที่เขาพูดนั้นหมายถึงเรื่องอื่น แต่กลับทำได้เพียงจับคอและดื่มเหล้าคุณภาพห่วยรสเปรี้ยวถ้วยนี้ลงไป
อย่างไรเขาก็ไม่อาจบอกคนนอกได้ว่าตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงสมรู้ร่วมคิดกันตั้งนานแล้วกระมัง?
เช่นนั้นตระกูลเฉาของพวกเขายังพึ่งพาใครได้?
และวิธีการพูดแบบนี้ของหลี่เชียนทั้งไม่ทำให้เฉาไทเฮาเสียหน้า และหาข้ออ้างให้ตระกูลหลี่เรื่องที่จู่ๆ ก็แต่งงานกับเจียงเซี่ยนได้อย่างสมบูรณ์แบบ
บางทีแบบนี้อาจจะดีกว่ากระมัง?
เฉาเซวียนคิดอย่างเยือกเย็น
วางอำนาจบาตรใหญ่เหมือนตระกูลเจียง ควบคุมต้าถง เมืองเซวียน และเมืองจี้มาหลายชั่วอายุคน บางครั้งก็มีช่วงเวลาที่ประนีประนอมเช่นกัน หากเขาไม่อยากให้ตระกูลเฉาพัวพันกับบารมีอันมากล้นของไทเฮา และจัดการฐานะของตระกูลเฉา ก็ไม่ควรสนใจเรื่องป
