ระนีประนอม แต่ต้องคิดว่าหลังจากประนีประนอมแล้ว เขาจะได้ประโยชน์และโอกาสแบบไหน
เฉาเซวียนก็ยิ้มและคารวะหลี่เชียนกลับสามถ้วย แล้วเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว หากไทเฮาจะตำหนิเจ้า ก็ต้องตำหนิเจ้าที่มีเรื่องใหญ่ขนาดนี้แต่ไม่ปรึกษานางอย่างแน่นอน หรือว่าไทเฮาไม่มีความโอบอ้อมอารีในการช่วยเหลือผู้อื่นให้สมปรารถนาอย่างนั้นหรือ? เรื่องนี้เจ้าทำไม่ถูกจริงๆ เจ้าควรถูกลงโทษสามถ้วย”
หลี่เชียนก็คารวะเฉาเซวียนอีกสามถ้วย และเอ่ยว่า “เรื่องนี้ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้าลงโทษตนเองสามถ้วย”
“ต้องแบบนี้สิ!” เฉาเซวียนเอ่ยพลางยิ้มตาหยี และตบบ่าของหลี่เชียนโดยที่รอยยิ้มไปไม่ถึงในดวงตา แล้วเอ่ยว่า “วันนี้ท่านกั๋วกงกับใต้เท้าฉีอยู่ ข้าก็ไม่แกล้งเจ้าแล้ว ไว้ตอนที่เจ้าแต่งงานข้าค่อยดื่มกับเจ้าหลายๆ ถ้วย ดูสิว่าพวกเราใครจะคอแข็งกว่ากันกันแน่”
“ท่านกั๋วกง นี่ท่านอยากดื่มเหล้าแข่งกับข้าที่ไหนกัน ท่านอยากซ้ำเติมข้าล้วนๆ เลยต่างหาก!” หลี่เชียนบ่นอย่างจริงครึ่งเท็จครึ่ง
ทันใดนั้นหวังจ้านที่นั่งกินอาหารอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ มาตลอดก็ลุกขึ้นยืน และเอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ หากวันนั้นเขากล้าดื่มกับเจ้า เจ้าก็มาหาข้า ข้าจะช่วยเจ้าดื่ม” เขาพูดไปก็หยิบขวดเหล้าขึ้นมาเติมเหล้าให้หลี่เชียนจนเต็มถ้วย “แต่วันนี้เจ้าไม่มีธุระอะไร ต้องดื่มกับพวกเราหลายๆ ถ้วยถึงจะถูกต้อง ข้าจะดื่มก่อนเป็นการคารวะ! เจ้าตามสบาย!” เขาเอ่ยจบก็เงยหน้าดื่มเ
