หล้าในถ้วยของตนเองรวดเดียวหมดถ้วย
หลี่เชียนยิ้มและไม่พูดอะไร ดื่มเหล้าที่หวังจ้านรินให้เขาแล้ว ถึงเอ่ยว่า “ท่านพี่อาจ้าน หลายปีมานี้ขอบคุณท่านมากที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเจียหนาน ถึงแม้เจียหนานจะมีไทฮองไทเฮาดูแล และมีท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ใหญ่คอยปกป้อง แต่ถึงอย่างไรก็สู้พวกท่านพี่ที่อายุเท่ากันที่ซนด้วยกันและเล่นด้วยกันได้ไม่ได้ ถ้วยนี้…ข้าคารวะท่านพี่อาจ้าน!” เขาเอ่ยจบก็รินเหล้าให้ตนเอง และยกมือไปทางหวังจ้าน แล้วดื่มรวดเดียวหมด
หวังจ้านยิ้มและเอ่ยว่า “เจียหนานเป็นน้องสาวของข้า ข้าย่อมต้องปกป้องนางอยู่แล้ว หากต่อไปเจ้ากล้ารังแกนาง ระวังข้าจะไม่ยกโทษเจ้า!”
จินเซียวอดที่จะครุ่นคิดในใจไม่ได้
ตอนที่เจียงเซี่ยนถูกหลี่เชียนลักพาตัวไป หวังจ้านเหมือนหายไปครึ่งชีวิต เขายังคิดว่าหวังจ้านชอบเจียงเซี่ยน ทว่าเวลานี้หวังจ้านกลับแสดงความใจกว้างอย่างเหมาะสมแบบนี้ หรือว่าก่อนหน้านี้เขาเดาผิดอย่างนั้นหรือ? สาเหตุที่หวังจ้านร้อนใจขนาดนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะว่าเจียงเซี่ยนเป็นผู้หญิง และไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน จึงเป็นห่วงเป็นพิเศษเท่านั้นหรือ?
เขาลุกขึ้นยิ้มและก่อความวุ่นวายไปด้วย โดยคารวะหวังจ้านถ้วยหนึ่งเช่นกัน
หวังจ้านก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน และดื่มอย่างกล้าได้กล้าเสียมาก
หลังจากหลายถ้วย ก็เริ่มเมาเล็กน้อย
เฉาเซวียนรีบยิ้มและช่วยหวังจ้านออกมา โดยเอ่ยว่า “พวกเจ้าก็อย่าเอาแต่จ้องจะบังคับเขาให้ดื่มเหล้าเลย ตอนที
