่พวกเรามานำของขวัญที่ไทเฮาและพวกฮูหยินกับนายหญิงของแต่ละจวนให้เจียหนานมาด้วย ระมัดระวังมากมาตลอด กลัวว่าหากหายไปชิ้นหนึ่งถึงเวลานั้นจะอธิบายกับเจ้าของของทรัพย์สินที่หายไปลำบาก เหนื่อยกว่าเฝ้าของของตนเองเสียอีก พวกเจ้าระวังจะมอมเหล้าเขา”
“นั่นก็จริง” จินเซียวเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ได้รับมอบหมายจากคนอื่นก็ควรพยายามทำงานของคนอื่นให้ดีที่สุด ลำบากพวกเจ้าแล้ว!” และยกถ้วยจะคารวะหวังจ้านอีก
หวังจ้านยิ้มและดึงเฉาเซวียนมาขวางหน้าตนเอง แล้วเอ่ยว่า “เฉิงเอินกง คนที่ให้ข้าคุ้มกันของให้ไทเฮากับฮูหยินแต่ละท่านก็คือเจ้า เจ้าต้องช่วยขัดขวางเหล้านี้ให้ข้า!”
ทุกคนหัวเราะเสียงดัง
ทว่าสายตาของหลี่เชียนกลับลุ่มลึก
แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาหนึ่งเหมือนจะจับจ้องมาที่เขาบ่อยๆ
เขาหันหน้าไปอย่างเยือกเย็น และเจอกับสายตาของเติ้งเฉิงลู่
เติ้งเฉิงลู่หันหน้าไปทางอื่นราวกับร้อนตัว
หลี่เชียนอึ้งไป
เขารู้ว่าซื่อจื่ออันลู่โหวชอบเจียหนานตั้งนานแล้ว
แต่เขาไม่เคยคิดว่านี่เป็นเรื่องร้ายเลย
ตรงกันข้าม เขาคิดว่าเป็นเพราะเจียงเซี่ยนยอดเยี่ยมมาก ถึงได้ดึงดูดความชื่นชอบจากบุรุษมากมาย
เช่นนั้นเติ้งเฉิงลู่มองเขาแบบนี้ เพราะอยากรู้ว่าเขาคู่ควรกับเจียงเซี่ยนหรือไม่หรือ?
เขาคิดแล้วก็ยิ้มและพยักหน้าให้เติ้งเฉิงลู่ แล้วเอ่ยว่า “ได้ยินว่าฝ่าบาทพระราชทานงานสมรสให้น้องสาวเจ้า หมั้นกับซื่อจื่อจิ้นอันโหวหรือ? เสียดายที่ข้าอยู่ในเมืองหลวง
