คนที่อยู่ในห้องต่างก็อึ้งไป
เจียงลวี่มองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง และเอ่ยเหมือนอธิบายแทนหวังจ้านว่า “ก่อนหน้านี้อาจ้านบอกว่าจะมาส่งตัวเป่าหนิง แต่ตอนนี้เขาทำงานที่หน่วยซ้ายของหน่วยองครักษ์ ไม่สามารถไปไหนได้ทันที ต้องเปลี่ยนวันหยุด ข้ายังคิดว่าเขามาไม่ได้แล้ว คิดไม่ถึงว่าเขายังมาทัน”
หลี่เชียนยิ้มและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยว่า “ท่านลุงใหญ่ ผู้มาเป็นแขก ยิ่งกว่านั้นเฉิงเอินกงยังเป็นกึ่งพ่อสื่อของข้ากับท่านหญิงด้วย ข้าไปต้อนรับพวกเขาดีกว่าขอรับ!”
เขาเป็นลูกเขยของตระกูลเจียง แม้พวกเฉาเซวียนจะฐานะมีอำนาจมาก ทว่าก็ยังไม่มีคุณสมบัติให้เจียงเจิ้นหยวนต้อนรับด้วยตนเองอยู่ดี หลี่เชียนรับแขกแทนเจียงเจิ้นหยวน ก็เข้าใจได้เช่นกัน แต่พอเจียงเจิ้นหยวนได้ยินหลี่เชียนบอกว่าเฉาเซวียนเป็นกึ่งพ่อสื่อของเขากับเจียงเซี่ยน ก็นึกถึงสายตาและการตัดสินใจของเฉาเซวียนในการหลอกลวงเบื้องบนจนดำเนินแผนการได้ราบรื่นในเรื่องแต่งงานของเจียงเซี่ยน เจียงเจิ้นหยวนอดไม่ได้ที่จะมองเฉาเซวียนใหม่ รู้สึกว่าลูกผู้ดีมีเงินที่แต่ก่อนกินดื่มเที่ยวเล่นทั้งวันและไม่ทำงานอย่างเฉาเซวียนมีอนาคตมาก และอาจจะกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งก็ได้ อย่างน้อยหากไม่ถึงตอนที่ไม่มีทางเลือกจริงๆ ตระกูลเจียงก็จะไม่ผูกความแค้นกับเฉาเซวียน
“เจ้าไปต้อนรับพวกเขากับอาลวี่เถอะ!” เจียงเจิ้นหยวนตัดสินใจทันที “พวกเขาเป็นแขก ยิ่งกว่านั้นก่อนหน้านี้พวกเจ้าต่างก็สนิท
