สีหน้าของจินเซียวคลุมเครือเล็กน้อย
น้องชายกับน้องสาวของเขาสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ตอนที่เขายุ่งอยู่กับการปรากฏตัวต่อหน้าบิดาอย่างใจจดใจจ่อ น้องชายกับน้องสาวของเขาต่างกำลังทำอะไรอยู่บ้าง? เคยเจอเรื่องอะไร? ร้องไห้เสียใจหรือไม่? โห่ร้องอย่างมีความสุขหรือไม่? เขาไม่รู้เลย
เขารู้แค่ว่า เขาเป็นลูกชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูล เขาต้องทำสิ่งที่ทำให้ตระกูลได้รับการยกย่อง ชื่นชม และมีเกียรติ เขาต้องช่วงชิงบรรดาศักดิ์กลับมาให้มารดาที่เสียชีวิตก่อนวัยอันควรของเขา ทว่าเขากลับไม่เคยมองไปข้างหลัง และดูว่าน้องชายกับน้องสาวที่ยังเยาว์วัยของเขากำลังทำอะไรอยู่บ้างเลย?
จินเซียวมองจินเฉิงอย่างเงียบๆ
ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องต่างมารดากัน จินเฉิงที่อายุสิบหกปีหน้าตาเหมือนเขามากขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่หน้าตาอ่อนโยนและสุภาพ เทียบกับเขาแล้วดูโอบอ้อมอารีและเป็นกันเองมากกว่า
“ท่านพี่!” จินเฉิงเข้าไปคารวะจินเซียวอย่างเคารพนบนอบ และเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าน้องหญิงมาแล้ว ไม่ค่อยวางใจ จึงตามมาดูด้วยขอรับ คิดไม่ถึงว่าจะเจอท่านพี่ที่นี่…”
จินเซียวมองพวกสาวใช้ของตระกูลหวงที่เดินผ่านลานบ้านไปอย่างช้ามาก พลางสูดหายใจลึก และตัดสินใจ
“มีอะไรก็ไปคุยกันในห้องเถอะ!” เขาเอ่ยพลางหันตัวเข้าห้อง
จินเฉิงกับจินย่วนสบตากันอย่างงุนงง และตามจินเซียวเข้าไปในห้องโถง
พี่น้องนั่งลงตามลำดับความสำคัญ
จินเซียวถามจินเฉิง “เจ้าเรียนวิชาดาบของ
