เจียงเซี่ยนน้ำตาคลอเบ้า
นางรีบก้มหน้าลง และรับลูกบอลหลิงหลงนั้นมาแขวนที่เอว แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “ชอบ”
ของที่ตนเองตั้งใจเตรียมทำให้คนรักมีความสุข หลี่เชียนก็ดีใจมากเช่นกัน
เขาเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ต่อไปเจ้าชอบอะไร ก็บอกข้า หากข้าเจอแล้ว จะเอากลับมาให้เจ้า”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และกลั้นน้ำตากลับไปอย่างยากลำบาก พอนึกถึงสิ่งที่หลี่เชียนเอ่ยเมื่อครู่ จึงเอ่ยว่า “เจ้าระวังหน่อย เซ่ารุ่ยนั่นควบคุมอวี๋หลินมานานขนาดนั้น ภาษีเกินควรแบบเก็บสี่ในสิบนี้ในราชสำนักไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ กระทั่งแม้แต่จินไห่เทาก็จะดึงเขาเข้าไปเป็นพวก แสดงว่าเขาคนนี้ไม่ธรรมดาทีเดียว เจ้ากำลังแย่งงานคนอื่น ระวังเขาจะจนตรอกจนทำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่กล้าจัดการเจ้าอย่างโจ่งแจ้ง จึงมาอย่างลับๆ”
หลี่เชียนยิ้มพลางพยักหน้า เขามองตาของเจียงเซี่ยนด้วยสายตาลุ่มลึก และเอ่ยว่า “ข้าจะระวัง ข้ายังไม่ได้แต่งงานกับเจ้า ยังอยากใช้ชีวิตกับเจ้าไปตลอดชีวิต ยังอยากปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต แล้วข้าจะพาตนเองไปอยู่ในสถานที่อันตรายส่งเดชได้อย่างไร!”
เจียงเซี่ยนถูกเขามองจนแก้มแดง นางไม่กล้ามองตาเขา จึงหลุบตาลงพลางเอ่ยว่า “เจ้ารู้ก็ดี…อย่าคิดแต่จะบุกไปข้างหน้า ยังต้องมองคนที่อยู่ข้างหลังเจ้าด้วย!”
หลี่เชียนยิ้ม และจับมือของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเบือนหน้าไปทางอื่น และปล่อยให้เขาจับมือของตนเองนิ่ง
ดวงตะวันที่เพิ่งขึ้นส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ตกลงบนต้นต
