งชิงหน้าลูกกรงหน้าต่าง ยิ่งทำให้ต้นตงชิงแลดูเขียวชอุ่มและเจริญงอกงาม กิ่งไม้และใบไม้หนาแน่น
ทั้งสองคนจับมือและยืนอยู่ตรงนั้น แม้จะไม่พูดอะไรเลย ก็รู้สึกว่าจิตใจสงบและสบายใจเช่นกัน
เจียงเซี่ยนยิ้มให้หลี่เชียนเล็กน้อย
มีสาวใช้สองคนถือถาดลายไห่ถังทาสีแดงผ่านลานกว้างและดอกไม้ต้นไม้มาทางนี้
หลี่เชียนปล่อยมือของเจียงเซี่ยนอย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย
สาวใช้รายงานหน้าประตู แล้วยกจานผลไม้กับชาและของว่างเข้ามา
ทั้งสองคนนั่งลง และเริ่มคุยเรื่องของจินเซียวกับจินย่วน “…สิ่งที่เจ้าคิดจะทำได้หรือ? ข้าว่าจินเซียวมองตนเองสูงมาก ตระกูลเซ่ามีผู้หญิงที่อายุเหมาะสมหรือ? หากหน้าตาไม่เหมาะสม จินเซียวจะไม่บ่นหรือ?”
“มีอะไรน่าบ่นกัน!” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยว่า “ตอนที่ข้าเสนอคำแนะนำนี้ จินเซียวบอกว่าเขาก็เคยคิดเหมือนกัน แสดงว่าตระกูลเซ่ามีตัวเลือกที่เหมาะสม ส่วนหน้าตานั้น เจ้าคิดว่าจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่หน้าตาเกินหน้าจินเซียวไปได้? ถึงอย่างไรก็เป็นแบบนั้น ก็แต่งกับใครก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็อดที่จะบ่นไม่ได้ว่า “ทำไมเจ้าเองไม่แต่งกับใครก็ได้ไปสักคนล่ะ? พูดถึงจินเซียวกลับสักแต่จะพูดโดยไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริงหรือ?”
“เขาเทียบกับข้าได้หรือ?” หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนพลางยิ้มตาหยี “ข้ากล้าเถียงท่านพ่อ แล้วก็กล้าดึงกำลังคนมาทำเอง เขากล้าหรือ? ดังนั้น…ไม่มีสิทธิพูด ก็ไม่มีสิทธิตัดสินใจเอง
