อวี๋หลิน ส่งเกลือกับใบชาในด่านไปยังนอกด่าน และส่งม้ากับพลอยขี้นกการเวกนอกด่านมายังในด่าน ประการแรกจะได้หาเงินมาใช้จ่ายสักหน่อย ประการที่สองจะได้ฉวยโอกาสฝึกทหาร พวกคนของกองบัญชาการซานซีจะได้ไม่นอกจากกินแล้วก็ดื่ม อยากจับขโมยสักคนก็ไม่มีคนที่ใช้งานได้ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
จินเซียวเข้าใจแล้ว
หลี่เชียนกำลังจะทำสิ่งที่อันตรายมาก ปะทะกับตระกูลเซ่าอย่างรุนแรง!
เจ้าทำได้หรือ?
ใจเขาก็อยากถาม ทว่าพอเขาเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของหลี่เชียนก็กลืนคำพูดที่มาถึงใกล้ปากแล้วลงไปอีก เขาสูดหายใจลึก ทำให้ตนเองจิตใจสงบลง แล้วตอบอย่างรวดเร็วว่า “ทำเลย!”
โอกาสแบบนี้มีไม่บ่อยนัก คนแบบนี้ก็ไม่ได้เจอบ่อยเช่นกัน
และโอกาสก็มักจะมาพร้อมกับอันตรายเสมอ
เขาไม่สามารถเป็นสามีของท่านหญิงเจียหนานได้ แล้วเขายังไม่มีความกล้าที่จะหาเงินกับหลี่เชียนอีกอย่างนั้นหรือ?
“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงตามนี้!” จินเซียวเอ่ยเน้นว่า “ข้าควรทำอะไรบ้าง เจ้าบอกมาได้เลย!”
ในดวงตาของหลี่เชียนปรากฏรอยยิ้มอย่างเบาบาง
