างก็รู้ดีแก่ใจว่านางไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบสี่จริงๆ อยู่ดี จึงไม่มีความงามดั่งบุปผาที่เหมือนฤดูใบไม้ผลิอย่างไป๋ซู่ แล้วก็ไม่มีใบหน้าที่มีชีวิตชีวาของวัยสาวอย่างพี่น้องสกุลฉี
แต่หลี่เชียนก็ยังคิดว่านางสวย!
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
นึกถึงจ้าวอี้
คนที่เขาชอบมาตลอดล้วนเป็นเหล่าสตรีที่กำลังอยู่ในช่วงวัยสาวและหน้าตาสะสวย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกผู้หญิงที่เคยคลอดลูก
เขายังเคยแอบอยู่ในเส้นทางที่เหล่าสตรีบรรดาศักดิ์ผ่านและแอบมองภรรยาของเหล่าขุนนางด้วย
ตอนนั้นนางเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ไม่กล้าบอกไทฮองไทเฮา แถมยังต้องปิดบังให้จ้าวอี้ต่อหน้าไทฮองไทเฮา จนแทบอยากจะตายไปเสียให้สิ้นเรื่องเดี๋ยวนั้น
ไทฮองไท่เฟยเคยโอบนางไว้ในอ้อมแขนและเตือนนางว่า ‘ทุกคนต่างมีโชคชะตาของทุกคน ขอเพียงเจ้ารอคอยอย่างอดทน ก็จะมีโชคชะตาของตนเองเช่นกัน’
จ้าวอี้รังเกียจที่นางขี้เหร่ แต่หลี่เชียนกลับคิดว่านางสวย
ยินดีปลอบนางและอยู่เป็นเพื่อนนาง
หลี่เชียนจะเป็นโชคชะตาของนางหรือไม่?
ทันใดนั้นนางก็รู้สึกโศกเศร้าเป็นอย่างมาก
