จากไป ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงจะถือกระจกตะวันตกมา
เจียงเซี่ยนเดาว่าสินเดิมของตนเองจะต้องจัดเรียบร้อยแล้วอย่างแน่นอน ฉิงเค่อคงจะเสียเวลาเปิดหีบอยู่พักหนึ่ง
นางยกกระจกตะวันตกบานเล็กที่ทำเป็นกระจกที่มีด้ามจับขึ้นส่อง มองเห็นตาก็มองไม่เห็นจมูก นางจึงวางกระจกตะวันตกบานเล็กไว้ข้างๆ ทันที และให้เซียงเอ๋อร์กับจุ้ยเอ๋อร์ถือกระจกตะวันตกบานที่ขนาดเท่าอ่างทองแดง
ในกระจกสะท้อนเงาของเด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้า ผิวขาวเกลี้ยงเกลาและเนียนละเอียด มีใบหน้ารูปไข่ที่มาตรฐาน จมูกงดงามและตรง ริมฝีปากสีชมพูอ่อนอวบอิ่ม คิ้วเหมือนใบหลิว แต่งตัวเรียบร้อย ดวงตากลมโตใสแจ๋ว เยือกเย็น เฉยเมย และเย็นชา
ที่แท้นางหน้าตาแบบนี้นี่เอง!
เจียงเซี่ยนมองเด็กผู้หญิงในกระจก แล้วนึกถึงไป๋ซู่ที่แลดูอ่อนโยน
สีหน้าเหงาหงอยเกินไป ริมฝีปากจืดชืดเกินไป คิ้วแข็งทื่อเกินไป…มีแต่จมูกที่สวยที่สุด และทำให้ทั้งตัวนางกลายเป็นโดดเด่นงดงาม และมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยจริงๆ ด้วย
นางเม้มปาก หลังจากโบกมือด้วยอารมณ์หดหู่ ก็ส่งสัญญาณให้ฉิงเค่อเอากระจกออกไป แล้วนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงอย่างเซื่องซึม
หลังจากจ้าวอี้ตาย บนโต๊ะเครื่องแป้งของนางก็เปลี่ยนเป็นกระจกทองแดงที่ขุ่นมัว
นางกลัวว่าจะเห็นสีหน้าอันโหดเหี้ยมของตนเองในกระจก
หลังจากฟืนคืนชีพ นางก็ไม่ได้ส่องกระจกเช่นกัน
กลัวว่าจะเห็นสีหน้าที่ไม่ถูกกาลเทศะในกระจก
ทว่านางหลบไปหลบมา ก็ยังหนีอดีตเหล่านั้นไม่พ้นอยู่ดี
น
