นหัวเราะคิกคัก
รู้สึกพอใจมาก
ครั้งนี้ถือว่าหลี่เชียนไม่ได้หลอกนาง
ทว่าเขาบอกว่าจมูกของนางสูงโด่งมาก…เมื่อค่ำตอนที่ล้างเครื่องสำอาง นางนั่งมองอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนานมาก เมื่อเช้าตอนที่ตื่นมาแต่งตัว นางก็นั่งมองอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนานมากอีก แล้วเอ่ยกับฉิงเค่ออย่างดูถูกว่า “กระจกทองแดงบานนี้มองเห็นไม่ชัด เจ้าไปตรวจดูรายการสินเดิมของข้าสิว่าในสินเดิมมีกระจกตะวันตกหรือไม่ ถ้ามี ก็เอามาให้ข้าดูหน่อย”
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเจียงเซี่ยนไม่เคยสนใจว่าตนเองมีเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับอะไรบ้าง กระทั่งรายการสินเดิม นางก็ส่งให้ฉิงเค่อโดยไม่แม้แต่จะพลิกดูด้วยซ้ำ และให้ฉิงเค่อคัดลอกใหม่ฉบับหนึ่ง เพื่อเวลาที่นางอยากได้อะไร ฉิงเค่อจะได้อาศัยความจำและหาเจออย่างรวดเร็ว ฉิงเค่อตั้งใจทำงานมาตลอด จึงท่องจำรายการสินเดิมของนางแล้ว ดังนั้นตอนที่เจียงเซี่ยนถามขึ้นมา ฉิงเค่อจึงตอบได้ทันที
“มีเจ้าค่ะ!” ฉิงเค่อเอ่ยว่า “มีกระจกตะวันตกแปดบาน อันที่ขนาดเท่าฝ่ามือสองบาน วางอยู่ในหีบที่ขึ้นต้นด้วย ‘ก’ อันที่ขนาดเท่าอ่างทองแดงสองบาน วางอยู่ในหีบที่ขึ้นต้นด้วย ‘ค’ อันที่ขนาดครึ่งตัวสองบาน วางอยู่ในหีบที่ขึ้นต้นด้วย ‘ง’ อันที่ขนาดสูงเท่าตัวคนสองบาน วางอยู่ในหีบที่ขึ้นด้วย ‘จ’ ท่านต้องการบานไหนเจ้าคะ?”
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “เอาอันที่ขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งบาน แล้วก็เอาอันที่ขนาดเท่าอ่างทองแดงหนึ่งบาน”
ฉิงเค่อขานรับและ
