พอแม่นมเมิ่งเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทุกคนต่างก็อึ้งไป
พี่น้องสกุลฉีครุ่นคิดพลางเอ่ยว่า “เดิมทีตระกูลเซ่ากับตระกูลจินก็เป็นญาติที่เกี่ยวดองกันอยู่แล้ว ยังมีเหตุผลอะไรที่ต้องแต่งงานกันอีก?”
ไป๋ซู่มองเมิ่งฟางหลิงและเอ่ยว่า “แม่นม มองอะไรออกแล้วหรือเปล่า?”
แม้แต่ทังลิ่วที่ชงชาอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเสียงเบาด้วยว่า “คุณหนูจินสวยขนาดนั้น แต่งงานคุณชายเซ่าหยาง ก็หญิงงามแต่งงานกับสามีที่ต่ำทรามไม่ใช่หรือ น่าเสียดายมากเลย…”
ความสัมพันธ์ของทุกคนดูเหมือนสนิทกันไม่น้อยในชั่วเวลาอันสั้น เวลาพูดก็ไม่มีความกังวลอย่างก่อนหน้านี้แล้วเช่นกัน
เจียงเซี่ยนเห็นสถานการณ์อันแปลกประหลาดตรงหน้าแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
เมื่อก่อนเฉาเซวียนเคยบอกนางว่า ‘เพื่อนร่วมงานที่ไม่เคยด่าผู้บังคับบัญชาด้วยกันไม่ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทกัน!’
เวลานี้พวกนางกำลังถกเถียงความถูกผิดของคนอื่นด้วยกันลับหลัง ก็พอจะถือว่าเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วได้หรือไม่?
ทุกคนมองนางพร้อมกัน ในดวงตาล้วนเต็มไปด้วยความงุนงง
เจียงเซี่ยนเห็นสีหน้าที่ส่วนใหญ่คล้ายกันและต่างกันเพียงเล็กน้อยตรงหน้าแล้วก็หัวเราะอย่างเบิกบานใจมากขึ้น
“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร” กว่านางจะลดเสียงหัวเราะลงได้ก็ไม่ง่ายเลย และเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าแม่นมเมิ่งพูดมีเหตุผลมาก!”
“เจ้าหลอกพวกเราอีกแล้ว” ไป๋ซู่ที่รู้จักนางเป็นอย่างดีแสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ามีความคิดเป็นของตนเอง
