ียงเซี่ยนสักที ก็เพราะอยากให้เจียงเซี่ยนพักผ่อนที่บ้านอีกสองสามปี จะได้ไม่มีปัญหาในการให้กำเนิดบุตร ใครจะรู้ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับคนขึ้นๆ ลงๆ และเจียงเซี่ยนจะรีบแต่งงานไปอยู่ไกลถึงซานซีแบบนี้ แถมยังเป็นตระกูลที่ยังไม่ยืนหยัดในราชสำนักด้วย
ทว่ายังดีที่ลูกเขยหน้าตาสุภาพเรียบร้อย หล่อเหลาและสง่างามอย่างหาได้ยาก ไม่ว่าอย่างไรหากใช้ชีวิตแล้วมีความสุข ตระกูลเจียงก็ไม่ขาดความมั่งคั่งและอำนาจ พอคิดไปในทางที่ดี ก็เป็นวาสนาในการแต่งงานที่ไม่เลวเช่นกัน
ฮูหยินฝางมองหลี่เชียนที่รูปร่างผอมเพรียว พลางยิ้มและเอ่ยอย่างปลื้มใจว่า “ในเมื่อลูกเขยรู้ทุกอย่าง ข้าก็ไม่พูดมากแล้วเช่นกัน ชีวิตในวันข้างหน้าของพวกเจ้ายังอีกยาวไกล เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น หากเจ้ามีคนที่รับใช้ข้างกายมาตั้งแต่เด็ก จะเก็บไว้ในห้องก็ได้ ข้าคิดว่าท่านหญิงยังมีน้ำใจอยู่บ้าง เพียงแต่ตระกูลมีกฎของตระกูล แคว้นมีกฎของแคว้น หากมีลูกชายคนโตที่เกิดจากอนุภรรยาก่อนลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอก ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ทุกคนจะเสียหน้า ต่อไปในตระกูลก็จะขัดแย้งกันมากเช่นกัน”
หลี่เชียนเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก กำลังอยากแก้ต่าง
ทว่าฮูหยินฝางกลับรีบเอ่ยโดยไม่รอให้เขาเอ่ยปากแล้วว่า “ข้าก็รู้เช่นกันว่า ตระกูลทหารของพวกเรานั้น เด็กทุกคนต้องลงสนามรบ เติบโตมากับการแย่งชิงกันสร้างความดีความชอบในการรบ หากไม่ระวัง ก็อาจจะตายในสนามรบ และยิ่งม
