เสียดายที่ในห้องมีคนมาก ถึงฮูหยินฝางจะหันตัวไป ก็ทำให้คนเห็นว่านางกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ดี
ฮูหยินฉีรีบโอบนาง และเอ่ยว่า “ท่านดูสินสอดของลูกเขยสิ จะมีสักกี่คนที่เทียบได้? ท่านไม่วางใจตรงไหน อย่าเพิ่งร้องไห้เลย เดี๋ยวคนของตระกูลหลี่ก็จะมาแล้ว”
ฮูหยินฝางพยักหน้า และเห็นว่าเจียงเซี่ยนกำลังมองนางตาโต สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล จึงคิดว่าวันนี้เป็นวันดีของเจียงเซี่ยน ต่อให้นางเสียใจแค่ไหน ก็ร้องไห้ออกมาทำลายบรรยากาศตอนนี้ไม่ได้เช่นกัน จึงฝืนทำจิตใจให้สดชื่นขึ้นและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่ข้าก็เห็นว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่คิดอะไรมาก จึงร้อนใจแทนนางไม่ใช่หรือ? พวกเจ้าว่า มีใครกำลังจะมอบสินสอดอยู่แล้ว ยังเอาแต่คิดถึงของกินอยู่บ้าง?”
ทุกคนหัวเราะกันอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ชาติก่อนท่านยายกับท่านป้าสะใภ้ใหญ่ส่งนางเข้าวังอย่างมีความสุข ทว่าเพียงแค่ปีเดียว ไทฮองไทเฮาก็สวรรคต หลังจากนั้นท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ใหญ่ก็เริ่มเป็นห่วงนางจนผมขาว
ชาตินี้นางยังไม่ได้แต่งงาน ก็ทำให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่เสียใจแบบนี้แล้ว นางอกตัญญูแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว นางจะใช้ชีวิตกับหลี่เชียนให้ดี
เจียงเซี่ยนอดที่จะดึงชายเสื้อของฮูหยินฝางไม่ได้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านป้า ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าจะพยายาม และจะไม่ทำให้ท่านเป็นห่วงข้าอีกแล้ว”
ฮูหยินฝางมองเจียงเซี่ยนที่ดูน่าเอ็นดู อ่อนโยน และว่านอนสอนง่าย พลางคิดว่าตอนที่เจ
