ียงเซี่ยนเด็กๆ ทุกครั้งที่นางเข้าวังไปเยี่ยมเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนก็จะนั่งอยู่บนตั่งเล็กอย่างเรียบร้อยและให้แม่นมป้อนอาหารที่ตุ๋นยาจีนที่รสชาติจืดชืดให้ โดยไม่เคยเอะอะโวยวายเลย…เรียกได้ว่าเป็นสตรีที่มาจากตระกูลชนชั้นสูง แต่ของที่เด็กผู้หญิงทั่วไปเคยกิน เจียงเซี่ยนไม่เคยชิมด้วยซ้ำ สุดท้ายฮูหยินฝางก็ยังคงกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวจนน้ำตาไหลพรากอยู่ดี
“โธ่!” ฮูหยินฉีรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมายัดใส่มือฮูหยินฝาง “นี่ท่านทำอะไรน่ะ? อย่าเพิ่งร้องไห้เลย…”
ไม่รู้ทำไม เจียงเซี่ยนเห็นฮูหยินฝางเป็นแบบนี้ ก็เริ่มเสียใจตามไปด้วย และน้ำตาก็ร่วงลงมาเอง
“ทำไมท่านก็ร้องไห้ด้วยล่ะ?” เมิ่งฟางหลิงรีบยันคางของเจียงเซี่ยนเอาไว้และเงยหน้านางขึ้น ป้องกันน้ำตาไหลลงมา และตะโกนเรียกไป่เจี๋ยอย่างร้อนใจ “รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามา ระวังเครื่องสำอางเลอะ คนของตระกูลหลี่เห็นแล้วจะหัวเราะเยาะได้!”
ไป่เจี๋ยรีบเข้าไปใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดตรงหางตาให้เจียงเซี่ยน
ในห้องกำลังวุ่นวาย ชีกูก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และเอ่ยว่า “ฮูหยิน ท่านหญิง คนที่มอบสินสอดของตระกูลหลี่มาแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินฉีรีบทิ้งฮูหยินฝางไปต้อนรับแขก
ทุกคนวุ่นวายไปอีกพักหนึ่ง กว่าจะปลอบใจเจียงเซี่ยนกับฮูหยินฝางได้ก็ไม่ง่ายเลย ชีกูพาคนของตระกูลหลี่มาแล้ว
แม่แท้ๆ ของหลี่เชียนไม่มีพี่น้อง ส่วนท่านตาก็เสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร ในครอบครัวจึงไม่มีใครแล้ว
หลี่ฉางชิงมีกันสองคนพี่น้อ
