่มุก บนหูห้อยต่างหูทับทิมเคลือบทอง รูปร่างอวบ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาและอิ่มเอิบ ดวงตากลมโต ยังไม่พูดก็ยิ้มก่อน ให้ความรู้สึกเป็นมิตรแก่ผู้คน
ฮูหยินฉีเดินเข้ามาเป็นเพื่อนนาง โดยมีสาวใช้ถือกล่องทาสีแดงวาดลายสีทองตามหลังอยู่เจ็ดแปดคน
“ฮูหยินฝาง” นางคารวะฮูหยินฝางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าชื่นชมท่านมานานแล้ว วันนี้ได้พบ โชคดีมากจริงๆ”
“ฮูหยินเกรงใจแล้ว” ฮูหยินฝางยิ้มพลางจับมือของฮูหยินหยาง “ข้าได้ยินชื่อเสียงอันดีงามของฮูหยินหยางแห่งซั่งเหรามานานแล้ว พอรู้ว่าที่แท้ฮูหยินตามสามีมารับราชการที่ไท่หยวน ข้าก็ดีใจจนออกนอกหน้า ต่อไปท่านหญิงก็มีคนที่สามารถคุยด้วยได้คนหนึ่งแล้ว”
ทั้งสองคนทักทายกันอย่างสุภาพสองสามคำ ฮูหยินหยางก็เริ่มเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่มาในครั้งนี้ “ตระกูลหลี่มีประชากรน้อยนิด พอใต้เท้าหลี่รู้ว่าไทเฮาพระราชทานงานสมรส ก็ซาบซึ้งอย่างหาสุดมิได้ และกลัวว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง จึงฝากให้ข้ามาเสียบปิ่นปักผมให้ท่านหญิงโดยเฉพาะ หากตรงไหนเสียมารยาทไป ก็ขอให้ฮูหยินกับท่านหญิงโปรดให้อภัยด้วย”
“ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน!” ฮูหยินฝางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “รบกวนฮูหยินแล้ว!”
ฮูหยินหยางยิ้มพลางโบกมือ นางอวยพรสองสามคำ ผู้หญิงที่ดูเหมือนสาวใช้คนหนึ่งในนั้นก็ถือกล่องในมือเข้าไปตรงหน้าฮูหยินหยาง
ฮูหยินหยางเปิดกล่อง และหยิบหรูอี้[1]หยกมันแพะสีขาวบริสุทธิ์ไร้รอยตำหนิทั้งอันออกมาจากในนั้น แล้ววางลงบนเข่าของเจียงเ
