ช้ทรัพย์สินนี้ควบคุมคนของตระกูลหลี่” เขาเอ่ยพลางเปิดสมุดบัญชีเล่มหนึ่งในนั้นและชี้ให้เจียงลวี่ดู “นี่คือคลังสินค้าแห่งหนึ่งระหว่างเหนือกับใต้ เพราะป้อมเต๋อเซิ่งที่ต้าถง ทั้งทำธุรกิจหนังสัตว์ ขายเกลือ และซื้อขายม้า ตระกูลเจียงยังมีคลังสินค้าแห่งหนึ่งที่เหมือนกับที่นี่อย่างกับแกะด้วย เพราะป้อมจางเจียโข่วที่เมืองเซวียน ท่านกั๋วกงจึงเก็บไว้ให้ท่าน ตามความคิดของท่านกั๋วกง ทุกคนในต้าถงล้วนเป็นคนของตระกูลเจียง มีพวกใต้เท้าฉีอยู่ ต่อให้ตระกูลหลี่คิดจะแอบเล่นตุกติกกับสินเดิมของท่านหญิง ก็ขึ้นอยู่กับว่าตระกูลเจียงจะยินยอมหรือไม่เช่นกัน แต่เมืองเซวียนไม่เหมือนกัน เมื่อก่อนเพราะติดที่เฉาไทเฮา แล้วก็เพื่อปิดปากคน จึงยอมให้หม่าเซี่ยงหย่วนเป็นแม่ทัพเมืองเซวียน บวกกับมีหยางเหวินอิงที่ซื่อตรง ทั้งสองคนต่างเป็นพวกที่ได้ทั้งบุ๋นและบู๊ ถึงชนกลุ่มน้อยทางเหนือจะมารุกราน เมืองเซวียนก็ไม่มีทางที่จะเกิดเหตุร้ายครั้งใหญ่อย่างคาดไม่ถึงเช่นกัน นี่เป็นรากฐานของแคว้น ทว่าหม่าเซี่ยงหย่วนนั่นไม่เพียงแต่ไม่ค่อยยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น ยังค่อนข้างใจแคบ และไม่ยอมอ่อนข้อให้ด้วย ไม่ใช่คนที่เข้ากับคนง่ายนัก ทรัพย์สินเหล่านี้ของตระกูลเจียงปิดบังคนในเมืองหลวงได้ แต่กลับปิดบังเจ้าพ่ออย่างหม่าเซี่ยงหย่วนได้ยากมาก”
“ดังนั้นท่านกั๋วกงจึงเก็บทรัพย์สินเหล่านั้นที่เมืองเซวียนไว้ให้ท่าน”
เจียงลวี่เข้าใจ
ป้อมเต๋อเซิ่งกับป้อม
