ญ่ ท่านกั๋วกงบอกเช่นนี้ขอรับ และไม่เพียงเท่านี้ ท่านกั๋วกงยังเตรียมเงินส่วนตัวให้ท่านหญิงด้วย เรื่องนี้ฮูหยินก็ทราบเช่นกัน หากคุณชายใหญ่ไม่เชื่อ ก็สามารถไปถามฮูหยินได้…”
“ข้าไม่ได้ถามเจ้าเรื่องพวกนี้เสียหน่อย” เจียงลวี่เอ่ยอย่างไร้ความปรานี “ข้าหมายความว่า ในเมื่อท่านพ่อมอบทรัพย์สินส่วนนี้ให้เป็นสินเดิมแก่เจียหนานแล้ว เจ้าก็ควรเอาไปให้เจียหนานดูถึงจะถูก จะให้ข้าทำไม? เจ้าก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่า ข้าเบื่อที่จะดูของพวกนี้ที่สุดแล้ว”
ท่านหูรีบเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่ ท่านกั๋วกงอยากให้ท่านคัดลอกเก็บไว้เป็นสำเนาชุดหนึ่ง สินเดิมที่ท่านกั๋วกงมอบให้ท่านหญิงนี้ถึงเวลานั้นจะบอกว่า หากท่านหญิงไม่มีทายาท พอท่านหญิงเสียชีวิตแล้ว จะต้องคืนสินเดิมนี้ให้แก่ตระกูลเจียงอีกครั้ง”
เจียงลวี่ได้ยินก็ยิ่งรำคาญ จึงเอ่ยว่า “ให้ไปแล้วก็ให้ไปแล้ว ยังจะคืนอะไรอีก? ยังกลัวว่าตระกูลเจียงของพวกเราขาดทรัพย์สินนี้ไปแล้วจะไม่มีข้าวกินอย่างนั้นหรือ? หากเจียหนานไม่มีลูก ต่อไปใครทำให้นางชอบ ก็แบ่งให้คนนั้นแล้วกัน ทำไมจะต้องคืนกลับมาด้วย? ทำให้เจียหนานอยากตกรางวัลก็ยังไม่มีเงิน จะทำให้คนหัวเราะเยาะเปล่าๆ”
“ไม่ใช่ขอรับ” ท่านหูจำเป็นต้องเอ่ยว่า “สินเดิมที่ท่านกั๋วกงมอบให้ท่านหญิงนี้ มีหลายอย่างเป็นทรัพย์สินของตระกูลเจียงที่เมืองชายแดนทางเหนือที่สำคัญทั้งเก้าแห่ง และมีประโยชน์กับตระกูลหลี่มาก ข้าคิดว่าท่านกั๋วกงต้องการให้ท่านหญิงใ
