“ท่าน…ท่านว่าอะไรนะ?” เจียงเซี่ยนสงสัยว่าตนเองฟังผิดไปแล้ว นางลุกขึ้นมาทันที “ให้ข้าอยู่ซานซี? แต่งงานกับหลี่เชียน?”
“ใช่!” ฮูหยินฝางเห็นเจียงเซี่ยนตกใจมาก ก็ลอบถอนหายใจ และดึงเจียงเซี่ยนนั่งลงอีกครั้ง พลางถือโอกาสทัดผมที่ตกลงมาให้นางด้วย และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้ายังเด็กขนาดนี้ ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พวกเราจะทำใจให้เจ้าแต่งงานได้อย่างไร? ทว่าคำพูดของไทฮองไทเฮาก็มีเหตุผลเช่นกัน ฝ่าบาทไม่ใช่ฝ่าบาทอย่างแต่ก่อนตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขามีอะไรไม่ปรึกษาวังจี่เต้าก็ปรึกษาสยงจวิ้นหรง แต่วังจี่เต้าจิตใจคับแคบ และเห็นแก่ตัวมาก คิดแต่ว่าจะเข้าสำนักราชเลขาธิการและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัครมหาเสนาบดีอย่างไร ควบคุมราชสำนักอย่างไร เขาจะต้องใช้เรื่องที่ตระกูลเจียงกับตระกูลหลี่เกี่ยวดองกันทำให้ฝ่าบาทรู้สึกระแวงอย่างแน่นอน ฝ่าบาทอยากแต่งตั้งเจ้าเป็นองค์หญิง ภายนอกดูเหมือนหวังดีกับเจ้า แต่หากคิดให้ดี ถ้าเจ้าถูกรั้งไว้ในเมืองหลวง ทว่าหลี่เชียนกลับถูกราชโองการฉบับหนึ่งของฝ่าบาทส่งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ถึงเวลานั้นพวกเราก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องไห้แล้ว! และไทฮองไทเฮาคิดว่าหากเจ้าอยู่เมืองหลวง เข้าวังบ่อยก็ไม่ดีเช่นกัน…”
วังหลังเป็นสถานที่ที่วุ่นวายที่สุดในใต้หล้า
ตอนนั้นฮ่องเต้อู่จงก็ก่อเรื่องกับลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวของตนเอง
เพียงแต่เพราะเจียงเซี่ยนยังเป็นเด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน ฮูหยินฝางไม่อา
