ขและหยอกเล่นกันอยู่นานมาก จนได้ยินเสียงกลองยามสาม ถึงรู้สึกตัวว่าดึกแล้ว จึงนอนเคียงข้างกันบนเตียง
บางทีอาจจะเพราะรีบเดินทางติดต่อกันหลายวันจึงเหนื่อยมาก ไป๋ซู่นอนลงก็หลับไปทันที ขณะที่เจียงเซี่ยนหลับตาแล้วอย่างไรก็นอนไม่หลับ
นางจะแต่งงานกับหลี่เชียนแบบนี้อย่างนั้นหรือ?
นางนึกถึงวันนั้นที่ห้องทรงอักษร เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเรียบร้อยและเล่าเรื่องวิถีชีวิตทางตะวันตกเฉียงเหนือให้นางฟัง ไป่เจี๋ยป่วย จึงไม่ได้รับใช้ข้างกายนาง ฉิงเค่อกำลังช่วยตรวจสอบรางวัลสำหรับเทศกาลบ๊ะจ่างของวังหลัง เมิ่งฟางหลิงได้รับคำสั่งให้ไปเอาฎีกาที่ซือหลี่เจียนรายงานมาเมื่อหลายวันก่อนจากเขา ในตำหนักข้างที่ใหญ่ขนาดนี้จึงมีเพียงขันทีสองคนที่กำลังดูแลเตาไฟใต้ตำหนักรับใช้ข้างกาย
จู่ๆ เขาก็หยุดพูด และมองนางด้วยนัยน์ตาสดใส พลางยิ้มและเอ่ยว่า “หากไทเฮารู้สึกสนใจ ก็ตามข้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือดีกว่าเป็นอย่างไร?”
นางอึ้งไป
ทันใดนั้นเขาก็เดินเข้ามาตรงหน้านางอย่างรวดเร็ว และมองนางด้วยสายตาแน่วแน่ หน้าตาสงบนิ่ง สายตาลุ่มลึกและมั่นคง แล้วกระซิบข้างหูนางอย่างซื่อสัตย์ด้วยเสียงทุ้มต่ำเหมือนหูฉินว่า “เจ้าไปกับข้าเสียเลยดีกว่า…”
——————————–
